4 Ιανουαρίου / Η αγάπη της αδελφότητας

«Σήμερα, όντας ασφαλείς στη μεγάλη αγκαλιά της αδελφότητας, επιτέλους μπορούμε να κοιτάμε έναν άλλο άνθρωπο στα μάτια και να νιώθουμε ευγνωμοσύνη για αυτό που είμαστε».
Βασικό Κείμενο, σελ. 106

Όταν κάναμε χρήση, οι περισσότεροι από εμάς δεν αντέχαμε να κοιτάμε κάποιον στα μάτια – ντρεπόμασταν για τον εαυτό μας. Το μυαλό μας λειτουργούσε συνεχώς αρνητικά και το ξέραμε. Το χρόνο μας, τα χρήματά μας και την ενέργειά μας δεν τα επενδύαμε στις σχέσεις μας με τους ανθρώπους που αγαπούσαμε, δεν τα μοιραζόμασταν με άλλους ούτε τα προσφέραμε για κάποιο καλό σκοπό. Ζούσαμε σε ένα φαύλο κύκλο εμμονής και καταναγκασμού που μας εγκλώβιζε όλο και περισσότερο.

Στην ανάρρωση δεν είμαστε πια δέσμιοι αυτού του φαύλου κύκλου. Τι είναι εκείνο που μπόρεσε να μας ελευθερώσει και να μας βγάλει στον ανοιχτό ορίζοντα; Ήταν η αγάπη της αδελφότητας.

Όσο βρισκόμασταν μαζί με άλλους ναρκομανείς, ξέραμε ότι δεν θα μας απορρίψουν. Μέσα από το παράδειγμά τους αρχίσαμε να μαθαίνουμε πώς να έχουμε θετική συμμετοχή στη ζωή. Όταν δεν ξέραμε ποιο δρόμο να διαλέξουμε, όταν σκοντάφταμε, όταν χρειαζόταν να επανορθώσουμε για ένα σφάλμα μας, γνωρίζαμε ότι θα έχουμε την υποστήριξη των άλλων μελών.

Σιγά σιγά έχουμε μάθει πώς είναι να είσαι ελεύθερος. Δεν είμαστε πια φυλακισμένοι μέσα στην αρρώστια μας· είμαστε ελεύθεροι να δημιουργήσουμε, να εξελιχθούμε και να μοιραστούμε πράγματα με άλλους ανθρώπους. Κι αν χρειαζόμαστε στήριξη για να κάνουμε το επόμενο βήμα, ξέρουμε πως είναι διαθέσιμη. Με την ασφάλεια που μας δίνει η αγάπη της αδελφότητας, βρίσκουμε τον τρόπο να αλλάξει η ζωή μας.

Μόνο Για Σήμερα

Μπορώ να κοιτάξω τους άλλους στα μάτια χωρίς να ντρέπομαι. Είμαι ευγνώμων για την αγάπη και τη στήριξη που μου έχουν δώσει αυτή τη δυνατότητα.