5 Απριλίου / Ταύτιση

«Επιτέλους κάποιος γνώριζε όλες τις τρελές μου σκέψεις και όλα τα τρελά που είχα κάνει».

Είναι συχνό φαινόμενο, ένας ναρκομανής να νιώθει σε υπερβολικό βαθμό μοναδικός. Είμαστε σίγουροι ότι κανείς δεν έπινε όπως εμείς και κανείς δεν χρειάστηκε να κάνει αυτά που κάναμε εμείς για να πιούμε. Το να αισθανόμαστε ότι κανείς δεν μας καταλαβαίνει, είναι ικανό να μη μας επιτρέψει να αναρρώσουμε για πολλά χρόνια.

Από τη στιγμή, όμως, που μπαίνουμε στα δωμάτια των Ναρκομανών Ανωνύμων, σιγά-σιγά σταματάμε να πιστεύουμε ότι είμαστε οι μόνοι που νιώθουμε τόσο τρελοί ή τόσο κακοί. Ακούμε τα μέλη να μοιράζονται τις εμπειρίες τους. Ανακαλύπτουμε ότι και άλλοι έχουν ζήσει παρόμοιες ακραίες καταστάσεις και, παρ’ όλα αυτά, έχουν βρει την ανάρρωση. Αρχίζουμε να πιστεύουμε ότι μπορούμε κι εμείς να αναρρώσουμε.

Στην πορεία της ανάρρωσης διαπιστώνουμε ότι κάποιες φορές ακόμα σκεφτόμαστε παράλογα. Όμως, ανακαλύπτουμε ότι όταν μοιραζόμαστε τις δυσκολίες μας, άλλα μέλη ταυτίζονται και μοιράζονται πώς τα βγάλανε πέρα με τις δικές τους ανάλογες δυσκολίες. Άσχετα με το αν νιώθουμε καταδικασμένοι μ’ έναν τέτοιο τρόπο σκέψης, βρίσκουμε ελπίδα όταν οι άλλοι ταυτίζονται μαζί μας και μας δίνουν τις ιδέες που δούλεψαν γι’ αυτούς. Αρχίζουμε να πιστεύουμε πως, ό,τι και να μας συμβεί, μπορούμε να τα βγάλουμε πέρα και να συνεχίσουμε να αναρρώνουμε.

Το δώρο του ΝΑ είναι ότι μας μαθαίνει πως δεν είμαστε μόνοι. Το να μοιραζόμαστε την εμπειρία μας, τη δύναμή μας, ακόμα και τις πιο τρελές μας σκέψεις με άλλα μέλη, μας κρατάει καθαρούς. Κάνοντάς το αυτό, έχουμε στη διάθεσή μας τις λύσεις που βρήκαν άλλοι σε παρόμοια προβλήματα.

Μόνο Για Σήμερα

Είμαι ευγνώμων που μπορώ να ταυτιστώ με άλλους. Σήμερα θα ακούσω την εμπειρία τους και θα μοιραστώ μαζί τους τη δική μου.