Βρίσκουμε ανθρώπους που έχουν περάσει ότι και εμείς, και το έχουν ξεπεράσει καθαροί. Χρειαζόμαστε άλλους ανθρώπους να μας συντροφεύουν σε δύσκολες στιγμές και χρειάζεται να απλώνουμε το χέρι μας και να βοηθάμε τους άλλους καθώς αναρρώνουμε.
Ζώντας καθαροί, Κεφάλαιο 1, “Πόνοι που μεγαλώνουν”
Για πολλούς από εμάς, όταν ήμασταν νεοφερμένοι στο NA, το να μείνουμε καθαροί -και να παραμείνουμε καθαροί- ήταν το δυσκολότερο πράγμα που είχαμε περάσει ποτέ. Η ζωή μας φαινόταν απίστευτα σκοτεινή και χρειαζόταν κάθε προσπάθεια για να μην επιστρέψουμε στην παλιά μας ζωή. Αλλά δεν τα παρατούσαμε, ό,τι κι αν γινόταν. Επιζήσαμε εκείνη την περίοδο, σε μεγάλο βαθμό, λόγω της σύνδεσής μας με άλλους ναρκομανείς που ανάρρωναν. Ένα μέλος μοιράστηκε: “Στην πρώτη μου συνάντηση κάποιος μου είπε: Σε καταλαβαίνω και δεν χρειάζεται να το περάσεις αυτό μόνος σου! Για χρόνια, οι άνθρωποι μου έλεγαν τόσα πολλά πράγματα, προσπαθώντας να βοηθήσουν, αλλά μέχρι το NA, κανείς δεν έλεγε ότι είχε την ίδια εμπειρία – και ότι είχε επιβιώσει”.
Ωστόσο, μένοντας καθαροί δεν σημαίνει ότι οι δύσκολες στιγμές τελείωσαν Αναπόφευκτα, “όποιες καταστάσεις κι αν μας περιμένουν όλους. Μερικές φορές αυτές οι προκλήσεις μπορούν να προσθέσουν στη ζωή μας σημαντικούς τρόπους: Φεύγουμε από την πιάτσα και μένουμε για πρώτη φορά μόνοι μας ή αγοράζουμε ακίνητο ή δημιουργούμε οικογένεια ή επιχείρηση. Για πολλούς από εμάς, βιώνουμε καταστροφικά γεγονότα που εύκολα επισκιάζουν τα βάσανα της πρώιμης ανάρρωσης. Πρέπει να φροντίσουμε έναν ηλικιωμένο γονέα ή χάνουμε ένα παιδί από την ασθένεια του εθισμού. Υπάρχουν οικονομικές δυσκολίες, διαζύγιο ή χηρεία, στειρότητα, καρκίνος ή χρόνιος πόνος- ο κατάλογος είναι ατελείωτος.
Το ίδιο και το βάθος της εν συναίσθησης και της εμπειρίας της Αδελφότητάς μας. Κανείς από εμάς δεν χρειάζεται να περάσει καμία δυσκολία μόνος του. Ξεπερνάμε αυτές τις στιγμές καθαροί, όπως ακριβώς κάναμε όταν ήμασταν νεοφερμένοι – με προθυμία να δεχτούμε βοήθεια από εκείνους που μας καταλαβαίνουν και που έχουν υποστεί παρόμοιες καταστάσεις.
Το μέλος συνέχισε: “Χωρίς ο ένας τον άλλον, παραπατάμε στο σκοτάδι. Άφησα τους ανθρώπους να μπουν μέσα, όχι μόνο επειδή χρειαζόμουν βοήθεια, αλλά επειδή το να επιτρέπουμε σε άλλους που μας αγαπούν να μας στηρίζουν σε ώρα ανάγκης δείχνει επίσης συμπόνια και γενναιοδωρία. Μιλώντας για την απώλεια της συζύγου του από αυτοκτονία, πρόσθεσε: “Τελικά, ο δικός μου αγώνας έγινε πιο υποφερτός επειδή βοήθησα κάποιον που περνούσε το ίδιο πράγμα. Αυτή η αλληλοβοήθεια είναι εν συναίσθηση στην πράξη”.
Δεσμεύομαι να είμαι εκεί για άλλους που έχουν περάσει παρόμοιους δρόμους. Μπορούμε να περπατήσουμε μαζί και να καλωσορίσουμε άλλους στην πορεία.
