Μπορεί να κουραζόμαστε διανοητικά στο να επαναλαμβάνουμε τις νέες μας αντιλήψεις και να κουραζόμαστε σωματικά στις νέες μας δραστηριότητες, όμως ξέρουμε ότι αν δεν τις επαναλάβουμε σίγουρα θα ξαναρχίσουμε τις παλιές μας συνήθειες.
Βασικό Κείμενο, Κεφάλαιο 7, “Ανάρρωση και υποτροπή”
Πολλοί από εμάς μπορούν να πουν: “Η υποτροπή είναι κομμάτι της ιστορίας μου!”
Από τη δική μας εμπειρία και ακούγοντας τους άλλους να μοιράζονται, γνωρίζουμε ότι η πιθανότητα να μη μείνουμε καθαροί είναι αρκετά μεγάλη. Τι είναι αυτό που κάνει έναν ναρκομανή στην ανάρρωση να επιλέξει να κάνει ξανά χρήση ουσιών; Μπορεί να είναι οτιδήποτε, πραγματικά, αλλά ένα ασυναίσθητο “το ‘χω” μπορεί να είναι ιδιαίτερα επικίνδυνο. Κουραζόμαστε να παίρνουμε το μήνυμα, να μεταφέρουμε το μήνυμα και, ειλικρινά, κουραζόμαστε μεταξύ μας. Ο ήλιος δύει και βγαίνει ξανά σαν να είναι η ίδια μέρα. Γινόμαστε όλο και πιο ευέξαπτοι και ανικανοποίητοι. Έχοντας απογοητευτεί από τη ζωή καθαροί αλλά χωρίς ανάρρωση, ίσως και να σταματήσουμε να πηγαίνουμε και στις συγκεντρώσεις. Τελικά, ψάχνουμε έξω από τον εαυτό μας για να φτιάξουμε τα εσωτερικά μας και κάνουμε ξανά χρήση. Όταν επιστρέφουμε στα δωμάτια, λέμε την ιστορία μας για τον εφησυχασμό και το ότι σταματήσαμε τη διαδικασία των βημάτων.
Ενώ υπάρχουν άπειρες ιστορίες υποτροπής, όλοι έχουμε ακούσει αυτές που δεν έχουν αίσιο τέλος στους Ανώνυμους Ναρκομανείς. Δεν καταφέρνουν όλοι να επιστρέψουν στο NA και να έχουν μια ακόμη ευκαιρία στην ανάρρωση. Το να ξέρουμε ότι μπορεί να πεθάνουμε εκεί έξω -ή να μην πεθάνουμε αλλά να καταστρέψουμε τη ζωή μας και τις σχέσεις μας- δεν μας κρατάει καθαρούς. Οπότε… τι μας κρατάει καθαρούς;
Ξέρουμε την απάντηση σε αυτή την ερώτηση. Είναι το να κάνουμε τα βασικά. Βήματα, υπηρεσία, να έχουμε υποστηρικτή και Ανώτερη Δύναμη. Είναι να δίνουμε ζωή στην ανάρρωσή μας με όποιον τρόπο μπορούμε. Να ξεκινήσουμε ένα νέο δωμάτιο; Να αναλάβουμε άλλον ένα υποστηριζόμενο; Να διαβάζουμε καθημερινά το “Μία Πνευματική Αρχή την Ημέρα”; Είναι να κάνουμε αυτό που όλοι μας κάναμε στο παρελθόν, ξανά, μόνο για σήμερα. Είναι να μεταφέρουμε το μήνυμα σε έναν νεοφερμένο για να υπενθυμίσουμε στους εαυτούς μας από πού ήρθαμε και τι μας χαρίστηκε τόσο ελεύθερα. Είναι το να μην επιστρέψουμε στη χρήση, ακόμα και όταν το θέλουμε. Είναι το να μένουμε, ακόμα και όταν δεν το θέλουμε. Η επιμονή μπορεί να είναι το αντίδοτο στον εφησυχασμό. Θέλουμε να ζήσουμε, γι’ αυτό πρέπει να συνεχίσουμε να ζούμε…
Δεν χρειαζόμαστε ακόμα μια ιστορία υποτροπής. Είναι αποτρέψιμη, όχι αναπόφευκτη.
Σήμερα θα τιμήσω όσα μου προσφέρει η ανάρρωση για τα οποία έχω δουλέψει σκληρά, επιμένοντας σε αυτό που ξέρω ότι δουλεύει: το πρόγραμμα του NA. Θέλω να μείνω – και να φυλάξω αυτό που έχω, ώστε να μπορώ κι εγώ να το χαρίσω σε άλλους.
