Στο ΝΑ, ο προσδιορισμός μας ως ναρκομανείς είναι αυτό που έχουμε κοινό.
Σε περιόδους ασθένειας, “θέματα ψυχικής υγείας”
Αυτό που συνέδεε τους προκατόχους μας στις πρώτες μέρες του ΝΑ είναι αυτό που μας συνδέει και σήμερα: Είναι ο προσδιορισμός μας ως ναρκομανείς μέσα από τον κοινό μας φακό της αρρώστιας του εθισμού και της επιθυμίας μας να καθαρίσουμε. Αυτή και μόνο η ομοιότητα σημαίνει ότι ανήκουμε εδώ, μεταξύ μας – παρά το τι ή πόσο παίρναμε, τις ιδιαιτερότητες των ιστοριών και των εμπειριών μας και ό,τι μας κάνει διαφορετικούς ως ανθρώπους. Ένα από τα δώρα του ΝΑ, ακούμε τα μέλη να λένε ξανά και ξανά, είναι ότι έχουμε σχέσεις με ανθρώπους που πολύ πιθανόν να μην είχαμε καν συναντήσει, πόσο μάλλον να μην είχαμε συνδεθεί μαζί τους, έξω από τα δωμάτια.
Η επιτυχία του ΝΑ ως Αδελφότητα από την ίδρυσή του έχει βασιστεί σε αυτό το γεγονός: Η καλύτερη ελπίδα μας για ανάρρωση από τον εθισμό είναι να ενωθούμε για να βοηθήσουμε ο ένας τον άλλον. Η κοινή μας ευημερία -η υγεία και η ευημερία των ομάδων μας και του ΝΑ στο σύνολό του- στηρίζει την προσωπική μας ανάρρωση. Αυτό περιλαμβάνει κάθε μέλος αυτής της Αδελφότητας, παλιό και σημερινό. Ακόμα και τα μελλοντικά μας μέλη εξαρτώνται από το “εμείς” του ΝΑ. Αν και μπορεί να τα προσεγγίζουμε με διάφορους τρόπους, δεν είναι τυχαίο ότι έντεκα από τα Δώδεκα Βήματα ξεκινούν με τη λέξη “Εμείς”.
Αλλά το “εμείς” δεν είναι απλώς μια έννοια. Όπως όλες οι αρχές, η πρακτική εφαρμογή του είναι αυτό που το καθιστά πνευματικό. Όταν ταυτιζόμαστε, συνδεόμαστε. Όταν μοιραζόμαστε τον πραγματικό μας εαυτό, αυτή η σύνδεση βαθαίνει. Όταν βοηθάμε ο ένας τον άλλον και δεχόμαστε βοήθεια, παραμένουμε συνδεδεμένοι. Πάνω απ’ όλα, εφαρμόζοντας το “εμείς” εκπληρώνουμε τον πρωταρχικό μας σκοπό να μεταφέρουμε το μήνυμα της ανάρρωσης στον ναρκομανή που ακόμα υποφέρει.
Θα έχω υπόψη μου την εξάσκηση του “εμείς” σήμερα με το να επενδύσω στην κοινή μας ευημερία: θα κρατήσω αυτό που έχω χαρίζοντάς το σε έναν άλλο εξαρτημένο.
