Η εύρεση της γραμμής μεταξύ προσωπικής ευθύνης και εκούσιου ελέγχου είναι μια πρόκληση.
Ζώντας Καθαροί, Κεφάλαιο 4, “Αφήνοντας τα πράγματα απο τα χέρια μας”
Μετά από χρόνια που προσπαθούμε να ελέγχουμε τη ζωή μας, τις διαθέσεις μας και τους άλλους ανθρώπους για να πάρουμε αυτό που θέλουμε, φτάνουμε στα δωμάτια του NA και μας λένε ότι πρέπει να παραδίδουμε κάθε μέρα τη θέλησή μας σε μια Ανώτερη Δύναμη. Συν τοις άλλοις, μια απογραφή μάς δείχνει ότι το να είμαστε ελεγκτικοί είναι ένα ελάττωμα του χαρακτήρα μας, το οποίο τοποθετούσε συνεχώς τις ανάγκες μας στο επίκεντρο όλων των σχέσεών μας. Νομίζαμε ότι χρειαζόμασταν αυτόν τον έλεγχο. Πώς αλλιώς θα καταφέρναμε να κάνουμε τα πράγματα – με τον σωστό τρόπο; ( Το δικό μας τρόπο.)
“Και τι πρέπει να κάνουμε τότε;”, ρώτησε ένα νεοφερμένο μέλος για να μάθει. “Απλά να καθόμαστε χαλαρά και να μην χειριζόμαστε τις καταστάσεις επειδή δεν μπορούμε να ελέγξουμε το αποτέλεσμα ή τους άλλους ανθρώπους; Νόμιζα ότι υποτίθεται ότι πρέπει να είμαι υπεύθυνος τώρα”.
Υπάρχει μια λεπτή γραμμή μεταξύ του να είσαι υπεύθυνος και του να αρπάζεις τον έλεγχο. Λίγες καταστάσεις είναι ασπρόμαυρες, όλα ή τίποτα, οπότε το να διακρίνουμε τη θέση αυτής της γραμμής μπορεί να είναι μια δια βίου προσπάθεια. Λίγα είναι τα μαθήματα που μαθαίνουμε με τη μία στην ανάρρωση, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν γινόμαστε καλύτεροι στο πώς να τα ζούμε. Χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια για να αποκτήσουμε τη σοφία να αναγνωρίζουμε τη διαφορά μεταξύ των πραγμάτων που μπορούμε -και ίσως πρέπει- να αλλάξουμε και των πραγμάτων που πρέπει να αποδεχτούμε.
” Οπότε, πώς;” θέλει να μάθει ο νεοφερμένος – όπως και όλοι οι υπόλοιποι.
Το “πώς” είναι αρκετά συνηθισμένο στο ΝΑ, έτσι δεν είναι; Ακούμε τις εμπειρίες των άλλων και μιλάμε για τις δυσκολίες μας σε αυτόν τον τομέα. Ζητάμε συμβουλές και τις δεχόμαστε. Μέσα από τη δουλειά στα βήματα, αποκαλύπτουμε τις εγωκεντρικές μας τάσεις και βρίσκουμε στρατηγικές για την αντιμετώπισή τους. Λέμε “ναι” όταν μας ζητείται να βοηθήσουμε, αλλά δεν θυσιάζουμε και τις δικές μας ανάγκες. Παραδεχόμαστε τα λάθη και τα προτερήματά μας. Το σημαντικότερο είναι ότι ξεκινάμε τη δια βίου διαδικασία αξιολόγησης της διαφοράς μεταξύ αυτών των δύο φωνών που μάχονται στο κεφάλι μας. Η μία είναι η αρρώστια μας που θα μας πει να αποφύγουμε, να αρνηθούμε ή να ελέγξουμε. Και η άλλη, η οποία συνδέεται με την Ανώτερη Δύναμή μας, έχει τις ρίζες της στις αξίες και τη συνείδησή μας και, ναι, στην ευθύνη μας να κάνουμε το σωστό και να αφήσουμε το αποτέλεσμα.
Πώς μπορώ να εξερευνήσω αυτή την έννοια της ατομικής ευθύνης και του εκούσιου ελέγχου; Τι κρατάω που πρέπει να αφήσω και τι αποφεύγω, που είναι δική μου δουλειά να κάνω;
