Η συγχώρεση είναι από μόνη της μια ανταμοιβή. Αρχίζουμε να βρίσκουμε γαλήνη μέσα μας. Όταν είμαστε ελεύθεροι από ενοχές, ντροπή και μνησικακία, το μυαλό μας μπορεί να είναι ήρεμο.
Living Clean, Chapter 7, “Love”
Κάποτε η δικαιολογημένη αγανάκτηση συνήθιζε να είναι το φιξάκι μας. Μας έφτιαχνε η μη ανοχή σε άλλες απόψεις. Η τρελή οργή ήταν εθιστική. Κανείς δεν μπορούσε να μας σταματήσει από τα οφέλη της επιλογής της: απομόνωση από τους άλλους, ελεύθερο δικαίωμα στο κουτσομπολιό, ενίσχυση της θέσης μας απέναντι στο άτομο που μας αδίκησε – και, φυσικά, χίλιοι ακόμη λόγοι για να μαστουρώσουμε. Ένα μέλος μοιράστηκε: “Γιατί να θέλω να συγχωρήσω, όταν αυτή η έκρηξη αδρεναλίνης του δικαιολογημένου θυμού ήταν τόσο γαμάτη”;
Αλλά τι κερδίζουμε πραγματικά με το να είμαστε “σωστοί”; Είναι ένας αντιπερισπασμός από το πραγματικό πρόβλημα. Όλη η σκληρή δουλειά που κάνουμε για να μείνουμε θυμωμένοι με τους άλλους θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να βελτιώσουμε τον εαυτό μας. Και όπως τα ναρκωτικά, αυτή η αρχική έκρηξη της δικαιολογημένης αγανάκτησης εξασθενεί – αποκαλύπτοντας την ντροπή και τις ενοχές που κρύβονται κάτω από την επιφάνεια. “Χρειαζόμουν περισσότερα, απλά για να γίνω καλά”, συνέχισε το μέλος. “Χίλια χτυπήματα δικαιολογημένου θυμού δεν ήταν αρκετά!” Καταλήγουμε μόνοι μας να παθιαζόμαστε με τις ενοχές, τη ντροπή και την αγανάκτησή μας, τροφοδοτώντας μια φωτιά εμμονής που κανείς άλλος δεν συντηρεί εκτός από εμάς.
Μέσα από τη διαδικασία της ανάρρωσης, μπορούμε να αφήσουμε την αντίδραση σε κάθε αδικία που βιώνουμε (ή νομίζουμε ότι βιώνουμε). Αυτό είναι μια μικρή ανακούφιση. Πέρα από αυτό, επιδιώκουμε να συγχωρούμε και να κάνουμε τη δουλειά που απαιτείται για να απαλλαγούμε από τις μνησικακίες. Οι ανταμοιβές είναι πολύ πιο ευχάριστες και μακροχρόνιες. Μας ικανοποιεί περισσότερο να κοιτάμε τη δουλειά μας και τείνουμε λιγότερο να παρακολουθούμε τη συμπεριφορά των άλλων. Αντιθέτως, προσπαθούμε έμπρακτα να τους αγαπήσουμε -ή τουλάχιστον να τους κατανοήσουμε. Και είναι πολλά αυτά που μπορούμε να πούμε για την αποφόρτιση των μνησικακίων που κουβαλάμε για πάντα. Υπάρχει τόση μεγάλη ελευθερία σε αυτό. Μπορούμε να περπατάμε με ανακούφιση και μάλιστα με κάποια ηρεμία μέσα στη ζωή.
Για πολλούς από εμάς, το να συγχωρούμε τους άλλους γίνεται ευκολότερο με την πάροδο του χρόνου, όχι μόνο επειδή έχουμε βιώσει την αξία του. “Ξέρω πώς είναι να είσαι φυλακισμένος σε μια βαθιά, σκοτεινή τρύπα θυμού και αυταρέσκειας”, συνέχισε το μέλος. “Αλλά η ελευθερία δεν χαρίζεται – και πολλές φορές το τίμημα της ελευθερίας είναι η συγχώρεση”.
Ποιον στη ζωή μου έχω συγχωρήσει ή τουλάχιστον έχω αρχίσει να συγχωρώ – και πώς ήταν αυτό; Πώς θα μπορούσε να είναι διαφορετική η ζωή μου αν συνεχίσω αυτόν τον δρόμο;
