Σχεδιάζουμε το μέλλον μόνο για σήμερα και αφήνουμε το αποτέλεσμα, ακόμα και όταν το θέλουμε πολύ.
Ζώντας Καθαροί, Κεφάλαιο 1, “Γιατί μένουμε”
Στην αρχή της ανάρρωσης, σε αρκετούς από μας έχουν πει: “Έι, μην ταξιδεύεις στο μέλλον!”, καθώς εκφράζουμε τη βεβαιότητα ότι η καταστροφή είναι μπροστά μας, ανεξάρτητα από το τι θα μπορούσαμε να κάνουμε για να την αποτρέψουμε, ακόμα και να παραμείνουμε καθαροί και να δουλέψουμε ένα πρόγραμμα. Στο NA, ενθαρρύνουμε συχνά και ενεργά ο ένας τον άλλον να είμαστε στο παρόν, να εστιάζουμε στο σήμερα και σε αυτό που είναι ακριβώς μπροστά μας, αντί να φοβόμαστε τι μπορεί να συμβεί.
Όμως ας μην μπερδευόμαστε σχετικά με το τι σημαίνει αυτό. Μπορούμε και πρέπει να σχεδιάζουμε το μέλλον. Μπορούμε να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να θέλει μια καλύτερη ζωή, γεμάτη όμορφα πράγματα – ακόμη και αν το θέλει πραγματικά, πραγματικά. Δεν μπορούμε να αφήσουμε τον φόβο για το άγνωστο να εμποδίσει την πρόοδό μας. Το να υλοποιήσουμε το μέλλον που επιθυμούμε εξαρτάται από την προθυμία μας να σχεδιάσουμε βήματα προς την κατεύθυνση του οράματός μας και των επιθυμιών μας . . και να έχουμε πίστη ότι θα τα καταφέρουμε, όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα.
Αυτό που χρειάζεται να προσέξουμε, ωστόσο, είναι οι προσδοκίες. Καθώς έχουμε αφήσει τον εαυτό μας να θέλει πραγματικά κάτι, να τολμήσει να το ελπίζει, ακόμη και (“αμάν πια!”) να φαντασιώνεται ότι το αποκτά, μια αποτυχία μπορεί πραγματικά να μας ταρακουνήσει. Ωστόσο, δεν μπορούμε να αφήσουμε την απογοήτευση ή την αίσθηση δικαίου που νιώθουμε να μας στερεί την πίστη στον εαυτό μας, που μπορεί να νιώθουμε τόσο εύθραυστη σε τέτοιες στιγμές. Δεν μπορούμε επίσης να υποκύψουμε στον πειρασμό να αφήσουμε μια και μόνο αποτυχία, παρ’ όλες τις καλές προθέσεις και τη σκληρή δουλειά μας, να μας καθορίσει και να μας εμποδίσει να προσπαθήσουμε ξανά. Ένα από τα δυσκολότερα και πολυτιμότερα μαθήματα πίστης είναι όταν κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για να πετύχουμε, παραμερίζουμε τα υπόλοιπα, χάνουμε, μαθαίνουμε από αυτό και είναι εντάξει να το αφήσουμε απ’ τα χέρια μας. Αυτή είναι μια στιγμή ελευθερίας που αξίζει να απολαύσουμε, γιατί ενισχύει την πίστη μας να προσπαθήσουμε ξανά.
Ίσως και να υπάρξουν φορές που το αποτέλεσμα που αρχικά βιώσαμε ως απόλυτη αποτυχία να αποδειχθεί το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα που θα μπορούσε να είχε συμβεί. Η πίστη, η προοπτική και ο χρόνος συχνά λειτουργούν μαζί με τέτοιους τρόπους που δημιουργούν διαστάσεις που δεν θα μπορούσαμε ποτέ να φανταστούμε.
Δεν θα αφήσω τον φόβο και την αβεβαιότητα να με σταματήσουν από το να θέλω περισσότερα από τη ζωή. Η πίστη θα με βοηθήσει να βάλω σε εφαρμογή το σχέδιό μου, να βρω λίγη αποδοχή και να μείνω μακριά -και να αντιμετωπίσω- τα αποτελέσματα, όποια κι αν είναι αυτά.
