Βρίσκουμε [την ελπίδα] ξανά και ξανά καθώς το ταξίδι μας συνεχίζεται: Στις σκοτεινές στιγμές που συνειδητοποιούμε ότι μπορούμε να συνεχίσουμε ούτως ή άλλως, και στους θριάμβους μας – είναι εφικτό.
Ζώντας καθαροί, Κεφάλαιο 7, “Ζώντας τις αρχές μας”
Το πρώτο κομμάτι ελπίδας που βιώσαμε στο NA ήρθε από ένα μέρος που είχαμε ηττηθεί. Η χρήση ναρκωτικών δεν είχε λειτουργήσει για εμάς. Το μεγάλο μας πείραμα να λύσουμε τα προβλήματα της ζωής μας με ουσίες που αλλάζουν την πνευματική και ψυχική διάθεση ήταν μια βαθιά αποτυχία. Σε εκείνο το σκοτεινό μέρος, όμως, έλαμψε μια ακτίνα φωτός: Μπορούσαμε να βρούμε έναν τρόπο να βγούμε από τον εθισμό και να αναρρώσουμε.
Μόλις μένουμε για λίγο καιρό καθαροί, πολλές από τις ελπίδες μας προέρχονται από πιο θετικά μέρη. Σκεφτόμαστε πόσα περισσότερα μπορούμε να πετύχουμε με τους επαγγελματικούς μας στόχους, τις δημιουργικές μας προσπάθειες, τις ερωτικές μας σχέσεις. Ίσως θέλουμε να γίνουμε υποστηρικτές περισσότερων ναρκομανών ή να δοκιμάσουμε νέες θέσεις υπηρεσίας.
Το να έχουμε ελπίδα για τα καλά πράγματα που θα έρθουν στο δρόμο μας είναι σπουδαίο, αλλά καλό θα είναι να θυμόμαστε πόσο πιο πολύτιμη μπορεί να είναι η ελπίδα όταν έχουμε πολύ λίγη από αυτήν. Είναι βέβαιο ότι θα βιώσουμε τεράστιες απογοητεύσεις όταν παραμένουμε καθαροί για χρόνια και δεκαετίες, μερικές από τις οποίες μας ταράζουν βαθιά μέσα μας. Θάβουμε γονείς, παιδιά, αδέλφια ή συζύγους -και πολλούς φίλους ναρκομανείς. Χάνουμε δουλειές και σχέσεις, κάνουμε τρομερά λάθη και πληγώνουμε ανθρώπους που αγαπάμε. Οι ενοχές, η ντροπή και η μοναξιά καταλαμβάνουν τόσο πολύ χώρο μέσα μας που είναι δύσκολο να κάνουμε χώρο για την ελπίδα, ακόμα και όταν είναι αυτό που χρειαζόμαστε πιο απεγνωσμένα.
Η ελπίδα είναι ο λόγος για τον οποίο πρέπει να εξακολουθήσουμε να πηγαίνουμε στις συγκεντρώσεις, να μοιραζόμαστε, να τηλεφωνούμε στον υποστηρικτή μας, να διαβάζουμε βιβλιογραφία και να μιλάμε με άλλους ναρκομανείς, όταν η ζωή μας πηγαίνει καλά. Έχουμε την ευκαιρία να βλέπουμε καθαρούς ναρκομανείς να βρίσκουν το δρόμο τους μέσα από απίστευτες δυσκολίες με το να δίνουν το παρόν -όσο εύθραυστοι ή σπασμένοι κι αν είναι- και να θέτουν τον εαυτό τους σε θέση να δεχτεί λίγη ελπίδα. Όταν βρισκόμαστε κι εμείς εκεί, εύθραυστοι ή συντετριμμένοι, σκεφτόμαστε τους άλλους που έχουμε δει να τα καταφέρνουν και ξέρουμε ότι μπορεί να γίνει. Πρέπει να συνεχίσουμε – όλοι μαζί μπορούμε.
Θα δίνω προσοχή στα μέλη που περνούν το αδιανόητο και θα κάνω ό,τι μπορώ για να τους προσφέρω ελπίδα. Αν είμαι ένα από αυτά τα μέλη, θα πάω εκεί που ξέρω ότι μπορώ να βρω ελπίδα – σε μια συγκέντρωση ΝΑ.
