Το γεγονός ότι είμαστε ανώνυμοι σημαίνει ότι η δουλειά που κάνουμε στο ΝΑ μπορεί πραγματικά να είναι ανιδιοτελής υπηρεσία. Δεν θέλουμε ούτε χρειαζόμαστε εύσημα για το ότι βοηθάμε τους άλλους- το κάνουμε για να σώσουμε τη δική μας ζωή.
Living Clean, Chapter 6, “Anonymity”
Η πρώτη σκέψη που κάνουν μερικοί από εμάς όταν τους δίνεται η ευκαιρία να βοηθήσουν κάποιον είναι: Τι θα κερδίσω εγώ; Μένουμε καθαροί, δουλεύουμε τα Βήματα, βιώνουμε την ελευθερία – και παρόλα αυτά, η αρρωστημένη σκέψη μας ψιθυρίζει ότι θα πρέπει να ανταμειφθούμε για την ανιδιοτέλειά μας.
“‘Εγινα εθελοντής στα αναμνηστικά του συνεδρίου μας ακριβώς αφότου γιόρτασα δέκα χρόνια καθαρός”, μοιράστηκε ένα μέλος. “Δίπλωνα μπλουζάκια και ξεπακετάριζα κούπες του καφέ για ώρες, ενώ όλο αυτό το διάστημα αναρωτιόμουν τι είδους δώρο θα έπαιρνα που έκανα το κομμάτι που μου αναλογούσε. Μια κούπα; Ένα μπλουζάκι; Στο τέλος της εργασίας μου, μου είπαν: “Ευχαριστώ για την υπηρεσία σου!” και με αγκάλιασαν. Μέσα σε λίγες στιγμές, πέρασα από το να έχω απογοητευτεί από αυτούς στο να έχω απογοητευτεί από τον εαυτό μου!”.
Το καλό που κάνουμε για τους άλλους δεν περιορίζεται στην υπηρεσία μας στο ΝΑ. Ένα άλλο μέλος έγραψε: “Ο υποστηρικτής μου, μου είπε να κάνω κάτι για κάποιον άλλον και να το κρατήσω μυστικό. Καθώς πήγαινα σε μια συγκέντρωση, είδα κάποιον που ζητούσε ψιλά και του αγόρασα ένα σάντουιτς. Το πρώτο πράγμα που έκανα όταν μοιράστηκα στη συγκέντρωση ήταν να συγχαρώ τον εαυτό μου που ήμουν τόσο γενναιόδωρος”.
Η απόλυτη ανιδιοτέλεια μπορεί να μην είναι εφικτή, αλλά μπορούμε πάντα να προσπαθούμε να είμαστε λιγότερο εγωκεντρικοί. Δεν χρειάζεται να εξαφανιστούμε τελείως- απλώς βγαίνουμε για μια στιγμή από τα φώτα της δημοσιότητας. Όταν νιώθουμε την παρόρμηση να αφιερώσουμε κάποια στιγμή στον εαυτό μας, μαθαίνουμε να λέμε: “Ευχαριστώ που το μοιράστηκες” και αφήνουμε την παρόρμηση να φύγει.
Το να νιώθουμε ότι μας χρωστάνε για την υπηρεσία μας και το να συγκρίνουμε τη γενναιοδωρία μας με εκείνη των γύρω μας είναι μόνο κάποιοι από τους τρόπους με τους οποίους ο εθισμός προσπαθεί να μας απομονώσει από τους άλλους. Η υπηρεσία και η καλοσύνη μας βοηθούν να επανασυνδεθούμε. Συγκεντρώνουμε την προσοχή μας σε αυτούς που βοηθάμε. Ελπίζουμε ότι οι συμμετέχοντες στο συνέδριο που αγόρασαν μια κούπα ή ένα μπλουζάκι θα αναπολούν με αγάπη την εμπειρία τους στο συνέδριο για τα επόμενα χρόνια. Ελπίζουμε ότι ο πεινασμένος αισθάνθηκε κάποια ανακούφιση για λίγο- ελπίζουμε ότι αν τον ξαναδούμε, θα φαίνεται και θα αισθάνεται καλύτερα. Σκεφτόμαστε τον εαυτό μας λίγο λιγότερο, σκεφτόμαστε τους άλλους λίγο περισσότερο και αρχίζουμε να νιώθουμε ευγνωμοσύνη.
Μπορεί να μην γίνω ποτέ απόλυτα ανιδιοτελής, αλλά μπορώ να προσπαθήσω να υπηρετώ σαν να μην αφορά μόνο εμένα. Σήμερα θα κάνω την υπηρεσία μου να αφορά τους άλλους.
