Όλοι περνάμε στιγμές που χρειαζόμαστε βοήθεια με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Το να ζητάμε βοήθεια μπορεί να είναι τόσο σημαντικό και τόσο δύσκολο όσο οτιδήποτε άλλο κάνουμε ποτέ.
Οι αρχές που μας καθοδηγούν, Έβδομη Παράδοση, “Για τα μέλη”
Το να μετακομίσουμε στο πρώτο μας διαμέρισμα καθαροί, το να μάθουμε πώς να πληρώνουμε τους λογαριασμούς στην ώρα τους, το να πάμε σε μια κηδεία ή σε έναν γάμο για πρώτη φορά στην ανάρρωση, το να ζητήσουμε από κάποιον να κάτσει μαζί μας ώσπου να μας περάσει η επιθυμία για χρήση-η ζωή με τους όρους της, μας παρουσιάζει ευκαιρίες να ζητήσουμε βοήθεια σε καθημερινή βάση. Ο παλιός τρόπος σκέψης μας -διαμορφωμένος από τον εγωκεντρισμό και την άρνηση- διατηρεί έναν μύθο που θεωρεί ότι το να ζητάμε βοήθεια ισοδυναμεί με αδυναμία.
Χρειάζεται πολύ θάρρος για να ξεπεράσουμε την παρόρμηση να τα κάνουμε όλα αυτά μόνοι μας. Καλλιεργούμε την ταπεινοφροσύνη καθώς παραδίνουμε την υπερβολική μας υπερηφάνεια. Ζητάμε και παίρνουμε υποστήριξη από άλλα μέλη και βρίσκουμε το θάρρος να αντιμετωπίσουμε νέα συναισθήματα και εμπειρίες. Ένα μέλος μοιράστηκε: “Σήμερα, βλέπω ότι το να ζητάμε βοήθεια είναι η μεγαλύτερη πηγή δύναμής μας”.
Μερικές φορές, η ζωή έρχεται και μας πετυχαίνει κατάμουτρα. Όσο καλά κι αν δουλεύουμε ένα πρόγραμμα, η ζωή εξακολουθεί να έχει τα πάνω και τα κάτω της. Όλοι μας υποφέρουμε από απώλειες. Η επιτυχία, που στην αρχή μας είναι τόσο άγνωστη, μπορεί επίσης να αποτελέσει πρόκληση. Και συχνά νιώθουμε ότι δεν είμαστε καλά εφοδιασμένοι για να αντιμετωπίσουμε τη ζωή με τους όρους της μόνοι μας.
Τα καλά νέα είναι ότι δεν χρειάζεται να το κάνουμε αυτό.
Το δυσκολότερο μέρος του να βρεις βοήθεια μπορεί να είναι το να τη ζητήσεις. Δεν αισθανόμαστε άξιοι και μπορεί να θεωρούμε τον εαυτό μας σαν επιβάρυνση. Καταπίνουμε την υπερηφάνειά μας και απευθυνόμαστε σε πιο έμπειρα μέλη του ΝΑ για βοήθεια. Όσο άβολο κι αν είναι αυτό, κατά κανόνα οι εκκλήσεις μας για βοήθεια γίνονται δεκτές με καλοσύνη από αυτά τα μέλη. Τα οποία έχοντας ξεπεράσει καθαροί πολλά από τα εμπόδια της ζωής, συνήθως χαίρονται να μοιράζονται τη σοφία τους και να προσφέρουν υποστήριξη. Οι χαρές του να βοηθάς έναν άλλο ναρκομανή δεν τελειώνουν όταν συμπληρώνουμε έναν Χ αριθμό ετών.
Το να μάθουμε πώς να αυτοσυντηρούμαστε δεν σημαίνει ότι οι προκλήσεις της ζωής γίνονται μια ατομική προσπάθεια. Εξασκώντας την ταπεινόφρονηση, μαθαίνουμε ποιοι είναι οι περιορισμοί μας, θέτουμε κάποια υγιή όρια και ξεκινάμε προς νέες κατευθύνσεις που αναπτύσσουν τα δυνατά μας σημεία.
Σήμερα θα αμφισβητήσω τους παλιούς τρόπους σκέψης μου, με το να ρωτήσω κάποιους για την εμπειρία τους και με το να είμαι ανοιχτός στην υποστήριξή τους.
