Ως ναρκομανείς, γνωρίζουμε τον πόνο του εθισμού, αλλά γνωρίζουμε επίσης τη χαρά της ανάρρωσης που βρήκαμε στην Αδελφότητα των Ναρκομανών Ανωνύμων.
Βασικό κείμενο, Πρόλογος της πρώτης έκδοσης
Αρκετοί από εμάς ταυτιστήκαμε πολύ την πρώτη φορά που ακούσαμε την ατάκα: “Δεν μπορούσαμε να ζήσουμε και να απολαύσουμε τη ζωή όπως οι άλλοι άνθρωποι”. Η ευχαρίστηση και η χαρά σπανίζουν όταν είμαστε παγιδευμένοι στην ασθένεια. “Ο εθισμός ήταν σαν να ρίχνω τόνους αλάτι σε όλο μου το φαγητό”, μοιράστηκε ένας ναρκομανής. ” Κόβοντας το αλάτι το φαγητό φαίνεται άνοστο για λίγο…αλλά μετά μπορώ να αρχίσω να γεύομαι τις πραγματικές γεύσεις. Στην αρχή της ανάρρωσης, πίστευα ότι όλα ήταν βαρετά και ανιαρά – αλλά τελικά αποδείχτηκε ότι ήμουν εγώ!”
Όντας στην ανάρρωση και δουλεύοντας ένα πρόγραμμα μας επιτρέπει να ξαναβρούμε ή να επαναπροσδιορίσουμε τη χαρά για τον εαυτό μας. “Τα μέλη της ομάδας μου πάνε μαζί για μπόουλινγκ σχεδόν κάθε εβδομάδα”, μοιράστηκε ένα μέλος. “Νομίζω ότι το μπόουλινγκ είναι η πιο βαρετή δραστηριότητα … ωστόσο δεν θα μου έλειπε με τίποτα. Παίζουμε άσχημα, κάνουμε μεγάλη φασαρία και γελάμε ασταμάτητα”. Ζούμε τη ζωή με έναν νέο τρόπο και οι διαφορετικές εμπειρίες ζωής διαμορφώνουν τις προοπτικές μας για τη χαρά.
Θέλει χρόνο για να αποκτήσουμε μια γεύση στις περισσότερες μικρές απολαύσεις που έχει να μας προσφέρει η ζωή. Μαθαίνουμε πολλά ακούγοντας τα άλλα μέλη. Η χαρά είναι μεταδοτική. Ένα μέλος μοιράστηκε: “Ένα μέλος της ομάδας που είναι γονιός μοιράζεται πάντα με σοβαρότητα για χαζά πράγματα, όπως η εκπαίδευση στο γιογιό, και μετά γελάει με αυτά. Δεν μου αρέσουν καν τα παιδιά, αλλά αυτές οι ιστορίες με κάνουν να γελάω κι εγώ. Με βοηθάει να μην παίρνω τον εαυτό μου πολύ στα σοβαρά”.
Τα Βήματα προσφέρουν ένα μονοπάτι από τον εγωκεντρισμό προς την ικανοποίηση. Το Δουλεύει Πώς και Γιατί” το περιγράφει ως εξής: “Έχουμε αρχίσει να βλέπουμε ότι το θέλημα του Θεού για εμάς είναι η ικανότητα να ζούμε με αξιοπρέπεια, να αγαπάμε τον εαυτό μας και τους άλλους, να γελάμε και να βρίσκουμε μεγάλη χαρά και ομορφιά στο περιβάλλον μας”. Για να φτάσουμε σε αυτό το σημείο -να ζούμε και να απολαμβάνουμε τη ζωή “όπως κάνουν οι άλλοι άνθρωποι”- χρειάζεται λίγη υπομονή και η προθυμία να μην παίρνουμε τους εαυτούς μας συνέχεια στα σοβαρά.
Η ζωή είναι ωραία όταν την αφήνω να είναι. Θα βρω κάτι να γελάσω σήμερα -ακόμα κι αν είναι μόνο ο εαυτός μου!
