Μετά από κάποιο καιρό στην ανάρρωση, μπορεί να αντιμετωπίσουμε προσωπικά προβλήματα που φαίνονται τεράστια, ή συναισθήματα όπως θυμό και απόγνωση, που νομίζουμε ότι δεν μπορούμε να τα διαχειριστούμε. Όταν το συνειδητοποιούμε αυτό, μπορεί να πούμε: «Μα εγώ έχω κάνει τόση δουλειά! Νόμιζα ότι…» Μήπως νομίζουμε ότι έχουμε αναρρώσει; Σε καμία περίπτωση. Ακούμε συνέχεια ότι η ανάρρωση είναι μια διαρκής διαδικασία και ότι δεν θα θεραπευτούμε ποτέ. Κι όμως, μερικές φορές πιστεύουμε ότι αν κάνουμε πολλή δουλειά με τα Βήματα, προσευχηθούμε πολύ και πάμε σε πολλές συγκεντρώσεις, κάποια στιγμή… Τέλος πάντων, ακόμα κι αν δεν θεραπευτούμε, θα γίνουμε «κάποιοι»!
Μα είμαστε ήδη στη διαδικασία της ανάρρωσης από τον ενεργό εθισμό. Ό,τι κι αν έχουμε αντιμετωπίσει μέσα από τη δουλειά μας με τα Βήματα, πάντα θα υπάρχει και κάτι ακόμα. Αυτό που δεν θυμηθήκαμε ή δεν θεωρήσαμε σημαντικό στην πρώτη μας απογραφή, είναι βέβαιο ότι θα το βρούμε μπροστά μας. Για να διαχειριστούμε αυτά που μας ενοχλούν, θα στρεφόμαστε στα Βήματα ξανά και ξανά. Όσο περισσότερο είμαστε σε αυτή τη διαδικασία, τόσο περισσότερο θα την εμπιστευόμαστε, επειδή μπορούμε να δούμε τα αποτελέσματα. Από το θυμό και τις μνησικακίες πάμε προς τη συγχώρεση, από την άρνηση πάμε προς την ειλικρίνεια και την αποδοχή, και από τον πόνο πάμε προς τη γαλήνη.
Δεν αναρρώνουμε μέσα σε μια μέρα, και ποτέ δεν θα αναρρώσουμε απόλυτα. Αλλά κάθε μέρα είμαστε λίγο καλύτερα κι έχουμε ελπίδα ότι αύριο θα είναι ακόμα καλύτερα.
