Η ελπίδα μας ανανεώνεται καθ’ όλη τη διάρκεια της ανάρρωσής μας. Κάθε φορά που μας αποκαλύπτεται κάτι νέο για την αρρώστια μας, ο πόνος αυτής της συνειδητοποίησης συνοδεύεται από ένα κύμα ελπίδας.
Οδηγός Βημάτων, Δεύτερο Βήμα, “Ελπίδα”
Η ελπίδα και η ανθεκτικότητα φαίνονται τόσο συχνά να είναι αλληλένδετες.
Στον ενεργό εθισμό, η ανθεκτικότητά μας βασιζόταν σε μεγάλο βαθμό στην ανεντιμότητά μας. Πολλοί από εμάς ανακάμψαμε από τις δυσκολίες χάρη στην ικανότητά μας για χειραγώγηση, παραπλάνηση και απόλυτη άρνηση. Η ελπίδα μας κρατούσε επίσης – ακόμη και αν η μόνη μας ελπίδα ήταν να μην μας πιάσουν. Όταν το παιδί μας, ένας συνάδελφος ή ένας φίλος μας αντιμετώπιζε λέγοντας μας την αλήθεια, προσπαθώντας να μας κάνει να δούμε πόσο τους πληγώσαμε ή τους απογοητεύσαμε, δεν μπορούσαμε και δεν θέλαμε να το αντιμετωπίσουμε. Το ίδιο και με την επιβολή του νόμου: “Ορκίζομαι, αστυφύλακα, αυτό δεν είναι δικό μου – δεν είναι καν το παντελόνι μου. Οτιδήποτε χάλαγε την ιστορία που λέγαμε στους εαυτούς μας, έπρεπε να απορριφθεί κατηγορηματικά. Ή αλλιώς, ήταν η αρχή του τέλους -που προφανώς ήταν, γιατί εδώ διαβάζουμε μια καταχώρηση από ένα βιβλίο πνευματικών αρχών του ΝΑ.
Η ανθεκτικότητά μας, μάς προσγειώνει -και στη συνέχεια μας κρατάει- στο ΝΑ. Όταν μας αποκαλύπτεται η ανισχυρότητα και η ακυβερνησία μας, μέσα απο το Πρώτο Βήμα,συνεχίζουμε να ερχόμαστε,παρά την επιθυμία μας να φύγουμε. Μέσα από τις ομάδες, την πρώτη μας δέσμευση για υπηρεσία, τις σχέσεις με άλλους ναρκομανείς σε ανάρρωση και μια Ανώτερη Δύναμη, βρίσκουμε την ελπίδα ότι μπορούμε να παραμείνουμε καθαροί.
Αντί να αποφεύγουμε την αλήθεια, η λύση μας είναι τώρα να την αποκαλύψουμε. Η διαδικασία της διεξοδικής δουλειάς των Δώδεκα Βημάτων -είτε είναι η πρώτη φορά που βουτάμε μέσα είτε η εκατοστή- περιλαμβάνει την ενεργή και μεθοδική αντιμετώπιση της αρρώστιας μας, του εγωισμού μας, των ελαττωμάτων μας, των φόβων μας και των λαθών μας. Ως αποτέλεσμα, συχνά βιώνουμε σημαντικό πόνο, λύπη και ντροπή. Αλλά και η ελπίδα είναι εδώ, ανάμεσα σε αυτές τις αποκαλύψεις – ελπίδα για γαλήνη, για θάρρος και για σοφία. Μπορεί να μην βιώσουμε ένα “κύμα” ελπίδας, όπως στο παραπάνω απόσπασμα, αλλά μια σπίθα αρκεί για να ανασκουμπωθούμε και να προχωρήσουμε μπροστά.
Όταν αναγνωρίζω ή αποκαλύπτω κάτι για τον εαυτό μου που μου προκαλεί πόνο, θα καταβάλλω κάθε δυνατή προσπάθεια να αναγνωρίσω και την ελπίδα που ακολουθεί. Μπορώ να το ξεπεράσω και αυτό.
