Ένα από τα δώρα της ανάρρωσης είναι ότι ξαναβρίσκουμε την έννοια του χιούμορ.
Ζώντας Καθαροί, Κεφάλαιο Επτά, “Η παράδοση στην πράξη: μία αέναη διαδικασία”
Όταν κάναμε χρήση, τα πάντα ήταν θέμα ζωής ή θανάτου – αυτός ο τρόπος ζωής του να κάνουμε χρήση και να βρίσκουμε τρόπους και μεθόδους για να βρούμε περισσότερα! Κάποιοι από εμάς αισθανόμασταν σαν να μην είχαμε γελάσει για χρόνια όταν πρωτομπήκαμε στο ΝΑ. Άλλοι βιώσαμε άφθονο γέλιο εκεί έξω – που απευθυνόταν σε εμάς. “Είσαι τόσο λεπτός”, μας ειρωνεύονταν οι σύντροφοί μας. “Δες το λίγο πιο αστεία”.
Παρόλο που αυτά που έγιναν στην χρήσης μας παραμένουν τα ίδια, η σχέση μας με αυτά εξελίσσεται καθώς προχωράμε στην ανάρρωση.
Βλέπουμε τα άλλα μέλη του ΝΑ να βρίσκουν αστείο το παρελθόν τους, και αρχίζουμε να παίρνουμε πιο χαλαρά το δικό μας παρελθόν. Η δουλειά που κάνουμε στα βήματα αποκαλύπτει μια μεγάλη λίστα ελαττωμάτων που μας επηρεάζουν ακόμα και σήμερα. Και το να μπορούμε (επιτέλους) να γελάμε με τον εαυτό μας καθώς δρούμε με αυτό το ελάττωμα – ακόμα μια φορά!!! – είναι μια στρατηγική που μπορεί να μας βοηθήσει να μην αυτομαστιγωνόμαστε και να είμαστε εντάξει με τη θέση στην οποία βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή. Το χιούμορ γίνεται ένας τρόπος να ταυτιστούμε, να συνδεθούμε και να εκφράσουμε την ενσυναίσθηση και τη συγχώρεση, τόσο για τους άλλους όσο και για τον εαυτό μας. Το χιούμορ είναι μια άσκηση παράδοσης.
Για πολλούς από εμάς, το χιούμορ μπορεί επίσης να αποβεί επικίνδυνο. Είναι μια στρατηγική που μπορεί να χρησιμοποιούμε για να αποφύγουμε τα συναισθήματά μας ή να αποφύγουμε να είμαστε αληθινοί στις σχέσεις μας. Μερικές φορές το χρησιμοποιούμε για να υποτιμήσουμε τους ανθρώπους, συμπεριλαμβανομένου του εαυτού μας. Το αυτοσαρκαστικό χιούμορ έχει τη θέση του, αλλά η αυτοσαρκασμός γεννάει την αυτοαμφισβήτηση. Μερικοί από εμάς χρησιμοποίησαν το χιούμορ για να επιβιώσουν εκεί έξω, αλλά στην ανάρρωση δεν ζούμε σε αυτόν τον κύκλο ζωής ή θανάτου. Καθώς αποκτάμε μεγαλύτερη επίγνωση αυτών των ζητημάτων μέσα από την δουλεία στο πρόγραμμά μας, τη βοήθεια του υποστηρικτή μας και άλλων ατόμων που εμπιστευόμαστε, η σχέση μας με το χιούμορ μπορεί να αλλάξει. Ιδανικά, η αίσθηση του χιούμορ που αποκτούμε στην ανάρρωση έχει λιγότερη αυτολύπη, προστατευτική ή επιθετική σε σύγκριση με αυτή που είχαμε όταν ήρθαμε στο ΝΑ. Και μπορούμε επιτέλους να αναπνεύσουμε επειδή δεν παίρνουμε τον εαυτό μας τόσο σοβαρά όσο παλιά.
Σήμερα θα προσπαθήσω να ζήσω λίγο πιο ανάλαφρα. Μπορώ να γελάσω με τον εαυτό μου χωρίς να τον υποτιμήσω, και να κάνω το ίδιο για τα άλλα μέλη, με αγάπη, ευαισθησία και εξυπνάδα, όση διαθέτω.
