Όταν συνειδητοποιούμε ότι έχουμε επιβιώσει από κάθε συναίσθημα που περάσαμε ως τώρα, αρχίζουμε να πιστεύουμε ότι όλα θα πάνε καλά, ακόμα και όταν δεν νιώθουμε καλά.
Living Purely, Chapter 7, “Living Our Principles”
Τα συναισθήματα έχουν κακή φήμη, οπότε δεν είναι περίεργο που πολλοί από εμάς προσπαθούν να τα αποφύγουν. Στην καλύτερη περίπτωση, έμοιαζαν περίπλοκα και άβολα. Στη χειρότερη, αποτελούσαν απειλή για εμάς, καθώς το να εμφανιζόμαστε ευάλωτοι μπορεί να ήταν επικίνδυνο. Έως ότου βρεθούμε στην ανάρρωση, μπορεί να έχουμε συνηθίσει να είμαστε κλειστοί συναισθηματικά. Το σκληρό περίβλημα της εξωτερικής μας εμφάνισης ήταν ένα πλεονέκτημα στον ενεργό εθισμό, προστατεύοντάς μας σαν πανοπλία. Αλλά, όπως και τόσες άλλες παλιές δεξιότητες επιβίωσης, διαπιστώνουμε ότι το να είμαστε συναισθηματικά μη διαθέσιμοι δυσχεραίνει την ανάρρωσή μας. Χρειαζόμαστε μια διαφορετική προσέγγιση.
Έχοντας ελάχιστη έως καθόλου εμπειρία με τη συναισθηματική ευημερία, πολλοί από εμάς προσπαθούσαμε να επιλέξουμε ποια συναισθήματα θα νιώθαμε. Όπως ήταν αναμενόμενο, καλωσορίζαμε συναισθήματα που μας έφερναν ευχαρίστηση: αγάπη, σύνδεση, χαρά, ικανοποίηση – φέρτε τα! Στο άλλο άκρο του φάσματος, κάναμε ό,τι μπορούσαμε για να καταπιέζουμε ή να αποφεύγουμε το θυμό, τη στενοχώρια ή τον τρόμο. Δυστυχώς, αναγνωρίσαμε ότι αυτό το γνώριμο μοτίβο αναζήτησης της ευχαρίστησης και αποφυγής της πραγματικότητας -ανασχεδιασμένο δίχως το μαξιλαράκι των ναρκωτικών- δεν ήταν ένας αποτελεσματικός δρόμος προς τη συναισθηματική υγεία.
Όσο κι αν προσπαθούμε να τα αποφύγουμε, όλοι αντιμετωπίζουμε κάποια στιγμή τις αντιξοότητες και τα συναισθήματα που τις συνοδεύουν μας κατακλύζουν. Όταν βιώνουμε για πρώτη φορά την απελπισία χωρίς ναρκωτικά, μπορεί να νιώθουμε ότι πρόκειται να πεθάνουμε. “Όλα είναι φρικτά!!!” λέμε δραματικά στον υποστηρικτή μας. Αν και ψάχναμε για έναν συνυπεύθυνο, συμβιβαστήκαμε με λίγη ενσυναίσθηση.
Μας προσφέρονται διαβεβαιώσεις πως τα προβλήματά μας δεν είναι ούτε αναπόφευκτα ούτε μόνιμα. “Σκέφτομαι τα συναισθήματά μου ως εργασίες σε εξέλιξη”, μας εξηγεί ο υποστηρικτής μας. “Δεν θα αρνηθώ τη συναισθηματική μου αντίδραση αυτές τις μέρες, γιατί ξέρω ότι είναι απλώς ένα πρώτο προσχέδιο, που δεν είναι έτοιμο να κορνιζαριστεί και να κρεμαστεί στον τοίχο. Τα συναισθήματά μου μπορούν να εξελιχθούν με λίγο χρόνο και απόσταση, όπως ακριβώς και εγώ. Η ελπίδα που βρήκα στο ΝΑ μου έδωσε το κουράγιο να δοκιμάσω αυτή τη θεωρία. Η αισιοδοξία μου έχει τις ρίζες της στην εμπειρία. Έχω πίστη ότι θα έρθουν καλύτερες μέρες;
Σήμερα θα προσεγγίσω τη συναισθηματική μου ζωή με αισιοδοξία. Τα συναισθήματά μου -καλά ή κακά- είναι μόνο προσωρινά και υπόκεινται σε αναθεώρηση.
