Το NA δεν έχει κατηγορίες μελών και δεν έχει μέλη δεύτερης κατηγορίας. Ο κοινός παρονομαστής στον ΝΑ είναι η αρρώστια του εθισμού. Είμαστε όλοι εξίσου εκτεθειμένοι στην καταστροφή της.
Μοιραζόμαστε το ίδιο δικαίωμα στην ανάρρωση. Δουλεύει, Παράδοση τρία, “Εφαρμογή πνευματικών αρχών”
Η Τρίτη Παράδοση, η οποία τονίζει ότι υπάρχει μόνο μία προϋπόθεση για τα μέλη του ΝΑ, έρχεται εύκολα σε κάποιους από εμάς. Βρήκαμε την ανάρρωση στο ΝΑ, άλλωστε, και κανείς δεν μας ρώτησε για τα προσόντα μας. Μπορεί να θεωρούμε δεδομένο ότι όλοι οι άλλοι το βρίσκουν τόσο απλό. Ίσως να είχαμε την τύχη να ζήσουμε μια ζωή με έναν στενό κύκλο φίλων παρά τον εθισμό μας, οπότε δεν μας είχε περάσει ποτέ από το μυαλό η ιδέα να μην ανήκουμε. Αν μοιραζόμαστε τη γλώσσα και την κουλτούρα με τους άλλους παρευρισκόμενους, η ένταξη μπορεί να μην αποτελούσε πρόκληση για εμάς. Ίσως κοιτάξαμε γύρω μας στην αίθουσα και είδαμε πρόσωπα που έμοιαζαν με τα δικά μας. Ή ίσως η απελπισία μας είχε κάμψει τον κυνισμό μας αρκετά ώστε να μας επιτρέψει να λάβουμε τη θερμή υποδοχή που βρήκαμε στις πρώτες μας συναντήσεις, παρά τις όποιες εξωτερικές διαφορές. Ανεξάρτητα από τις ιδιαιτερότητες, πολλοί από εμάς υπέθεσαν απερίσκεπτα ότι και οι άλλοι ένιωθαν εξίσου ευπρόσδεκτοι. Η αρρώστια του εθισμού προσπαθεί να χρησιμοποιήσει ως όπλο τις διαφορές που έχουμε με τους άλλους ώστε να μας κρατάει άρρωστους.
Το γεγονός είναι ότι υπάρχουν εμπόδια για πολλά πιθανά μέλη παρά τις ατομικές μας προσπάθειες να προσφέρουμε αυτό το κλασικό καλωσόρισμα του ΝΑ. Κάποιοι από εμάς δυσκολεύονται να δεχτούν τη φιλοξενία από μέλη που φαίνονται διαφορετικά από εμάς σε όλα όσα η κοινωνία θεωρεί σημαντικά. ” Απέκλεια διαρκώς τον εαυτό μου από τους ΝΑ”, έγραψε ένα μέλος. ” Καθάρισα νέος, δεν έκανα χρήση συγκεκριμένων ναρκωτικών ουσιών και είμαι τρανσέξουαλ. Η αρρώστια μου λέει ότι δεν ανήκω, ότι κατά κάποιο τρόπο μου αξίζει να μείνω διαφορετικός και μόνος!”. Πριν αφήσουμε στην άκρη τις διαφορές μας -όπως θα πρότεινε η εφαρμογή της ανωνυμίας- ίσως είναι χρήσιμο να αναγνωρίσουμε ότι η ταύτιση μπορεί να είναι λίγο πιο δύσκολη αν δεν βλέπουμε κι άλλα μέλη σαν εμάς στις συγκεντρώσεις.
Τα καθιερωμένα μέλη του NA καλά κάνουν να τονίζουν την κοινή μας αρρώστια. Ανεξάρτητα από τις ιδιαιτερότητες της εμπειρίας μας, η χρήση μάς έφερε όλους στην απομόνωση, τη ντροπή και τον εξευτελισμό. Η ταύτιση σε συναισθηματικό επίπεδο είναι συχνά ένα καλό σημείο για να ξεκινήσουμε. Η κοινή μας πορεία προς μια καλύτερη ζωή συνοψίζεται στο μήνυμα των ΝΑ: “Ένας εθισμένος, οποιοσδήποτε εθισμένος, μπορεί να σταματήσει τη χρήση ναρκωτικών, να χάσει την επιθυμία για χρήση και να βρει έναν καινούργιο τρόπο ζωής”. Η ασθένεια δεν κάνει διακρίσεις. Ούτε το NA πρέπει να τις κάνει.
Η ανάρρωση είναι πολύτιμη, γι’ αυτό θα προσπαθήσω να την κάνω πιο προσιτή τονίζοντας τις ομοιότητές μας και μη θεωρώντας κανέναν ναρκομανή δεδομένο.
