Με λίγα λόγια, ταπεινοφροσύνη είναι η αποδοχή του εαυτού μας όπως είναι – ούτε καλύτεροι, ούτε χειρότεροι από αυτό που πιστεύαμε όταν κάναμε χρήση. Είμαστε απλά άνθρωποι.
Οδηγός Βημάτων του NA , Πρώτο Βήμα, “Πνευματικές Αρχές”
Στην αρχή της ανάρρωσης, συχνά πιάνουμε τους εαυτούς μας να περνάμε από τη μη ρεαλιστική, μεγαλειώδη αντίληψη του εαυτού μας στην πεποίθηση ότι είμαστε ο χειρότερος άνθρωπος στην ιστορία. Είναι αυτή η γνωστή ταλάντευση σαν το εκκρεμές των ναρκομανών – από το ένα άκρο στο άλλο (με ένα προαιρετικό ηχητικό εφέ):
Είμαι ένας πνευματικός γίγαντας που αξίζει υψηλούς επαίνους-βζουυμ!-Είμαι ένα άχρηστο σκουπίδι.
Είμαι το πιο σέξι άτομο εδώ μέσα-βζουυμ!-Είμαι αποκρουστικός και δεν αξίζω να ζω.
Είμαι ο μόνος γονιός που ξέρει τι κάνει-βζουυμ!-Θα καταστρέψω το παιδί μου χειρότερα από ότι οι γονείς μου κατέστρεψαν εμένα.
Πυρπολητής της υπερβολικής αυταρέσκειας-βζουυμ! ανιαρός καλλιεργητής της αυτολύπησης. Ήρωας-βζουυμ!-τιποτένιος.
Το να μεινουμε καθαροί και να δουλεύουμε τα Δώδεκα Βήματα του NA μπορεί να επιβραδύνει το εκκρεμές του εθισμού μας και να μειώσει σημαντικά την απόσταση της ταλάντωσής του. Η ταπεινοφροσύνη που προκύπτει δουλεύοντας τα Βήματα θα μας βοηθήσει να βρούμε αυτό το ιδανικό σημείο κάπου στη μέση. Σε αυτό το σημείο βρίσκεται ο αληθινός μας εαυτός. Εδώ ζει η πραγματικότητα.
Η ταπεινοφροσύνη είναι σαν κρυπτονίτης για την αυταρέσκεια, τη ζήλια και τα δήθεν δικαιώματά μας. Μας επιτρέπει να αποδεχτούμε την όμορφη σύγχυση της ανθρωπιάς μας, την αλήθεια του απόλυτα ατελούς εαυτού μας και την αυθεντική μας θέση στον κόσμο. Μπορούμε να έχουμε λογικές προσδοκίες από τους εαυτούς μας και να αφήσουμε τους άλλους να είναι αυτό που είναι χωρίς να ανακατευόμαστε. Μπορούμε να βρούμε χιούμορ στα ελαττώματά μας και να προσπαθήσουμε να κάνουμε τα πράγματα καλύτερα όταν μας ασκείται κριτική, αντί να θέλουμε να εκμηδενίσουμε τον εαυτό μας όταν κάνουμε ένα λάθος.
Και ίσως το πιο σημαντικό, να μην καυχιόμαστε για την πνευματική μας ανάπτυξη, ειδικά σε σύγκριση με άλλα μέλη, ούτε να παρασυρόμαστε στην υποτίμηση αυτού που “ήμασταν” όταν κάναμε χρήση. Ήμασταν άνθρωποι τότε και είμαστε άνθρωποι και τώρα.
Θα προσπαθήσω να έχω υπόψη μου πού ταλαντεύεται το εκκρεμές μου σήμερα. Παρόλο που μπορώ να αποδεχτώ το σημείο στο οποίο βρίσκομαι, θα προσπαθήσω να κινηθώ προς το κέντρο, γιατί εκεί είναι η πραγματικότητα.
