Όταν νιώθουμε βαθιά ευγνωμοσύνη, μπορούμε να κοιτάξουμε πίσω και να δούμε ότι η πορεία μας προς τη στιγμή αυτή δεν ήταν ούτε σύντομη ούτε απλή.
Ζώντας Καθαροί, Κεφάλαιο 1, “Τα κλειδιά της ελευθερίας”
Είμαι τόσο ευγνώμων για τη ζωή που έχω, χάρη στο NA”. Στη συνέχεια ο ομιλητής σιώπησε για μια στιγμή, σκουπίζοντας τα δάκρυά του, προτού συνεχίσει: “Ευγνώμων για τον υποστηρικτή μου και τα Βήματα… ακόμα και για τα άσχημα πράγματα που συνέβησαν σε αυτή την πορεία.
Για κάποιον που είναι νεοφερμένος, η εμπειρία της ευγνωμοσύνης από ένα μέλος για “άσχημα πράγματα” μπορεί να ακούγεται παράλογη, υπερβολικά ενάρετη, ακατόρθωτη, ακόμα και ανεπιθύμητη. Γιατί θα έπρεπε να είμαστε ευγνώμονες για τον εθισμό μας, τα λάθη μας και τις λανθασμένες αποφάσεις μας; Πρέπει πραγματικά να νιώθουμε ευγνωμοσύνη για τον πόνο και την απώλεια προκειμένου να αναρρώσουμε στο NA;
Το να αναθεωρούμε τις δυσκολίες του παρελθόντος ή τις τρέχουσες προκλήσεις μας με βαθιά αίσθηση ευγνωμοσύνης δεν είναι εύκολος δρόμος, ούτε γρήγορος. Καταρχάς, σπανίως, έως ποτέ, ξεκινάμε το ταξίδι μας στην ανάρρωση με μια ξεκάθαρη και ευρεία προοπτική για τη ζωή μας. Αυτό δεν συμβαίνει απλά με το να μένουμε σε αποχή και να πηγαίνουμε σε μερικές συγκεντρώσεις- και να μιλάμε για το ότι είμαστε ευγνώμονες. Απαιτεί προσπάθεια, πολλή προσπάθεια. Κάνουμε τη δουλειά των βημάτων μας σε βάθος. Αναπτύσσουμε και μαθαίνουμε να βασιζόμαστε σε μια δύναμη μεγαλύτερη από εμάς. Προσπαθούμε να εφαρμόζουμε τις πνευματικές αρχές σε όλες μας τις σχέσεις. Εξασκούμαστε στο να συγχωρούμε τους άλλους και τον εαυτό μας. Επανορθώνουμε για τα λάθη μας και βρίσκουμε συμπόνια για τον εαυτό μας όταν τα ξανακάνουμε θάλασσα. Παραδινόμαστε συνεχώς μπροστά σε νέες δυσκολίες και προσπαθούμε να βρούμε το μάθημα μέσα σε αυτές.
“Τα ελαττώματά μου και τα λάθη αποτελούν ένα μέρος από αυτό που είμαι σήμερα”, συνέχισε ο ομιλητής. “Είναι αυτά που με εμπνέουν να εργαστώ για να γίνω καλύτερος άνθρωπος. Η ικανότητά μου να ξεπερνώ μερικές από τις χειρότερες στιγμές της ζωής μου-μελανιασμένος και κακοποιημένος αλλά ακόμη καθαρός-είναι ένα τεράστιο δώρο. Είμαι ευγνώμων για αυτή τη ζωή”.
Η ευγνωμοσύνη δεν είναι προορισμός. Είναι μια συνειδητοποίηση και μια διαδικασία. Αν και εμείς οι ναρκομανείς σε ανάρρωση δεν νιώθουμε ευγνωμοσύνη όλη την ώρα, υπάρχουν στιγμές που τη νιώθουμε βαθιά. Όταν νιώθουμε αγνώμονες, έχουμε μάθει τι πρέπει να κάνουμε: να βοηθάμε ένα άλλο άτομο στο ταξίδι της ανάρρωσής του.
Σήμερα θα κάνω λίγη δουλειά προκειμένου να μάθω από τα λάθη και τις δυσκολίες μου. Θα προσπαθήσω να είμαι ευγνώμων τόσο για τα ” άσχημα πράγματα ” όσο και για τα όμορφα.
