Πολλοί από εμάς εγκαταλείπουν όχι όταν τα πράγματα είναι φρικτά, αλλά όταν πρέπει να ξεπεράσουμε ένα ακόμη πνευματικό εμπόδιο. Χάνουμε τον δρόμο μας λίγο πριν το θαύμα – κάποιες φορές ξανά και ξανά.
Ζώντας Καθαροί, Κεφάλαιο 1, “Πόνοι που μεγαλώνουν”
Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε ακούσει τη φράση: “Μην φεύγεις πριν συμβεί το θαύμα”; Για τους νεοφερμένους, αυτό μπορεί να σημαίνει ότι πρέπει να μείνουμε σε μια συγκέντρωση ακόμη και όταν η παρόρμηση να φύγουμε μοιάζει να είναι μεγαλύτερη από ό,τι μπορούμε να αντέξουμε. Μετά από λίγο χρόνο καθαρότητας, αυτό μπορεί να σημαίνει να δεχτούμε ένα ακόμη τηλεφώνημα από τον υποστηριζόμενο που δεν ακούει τίποτα από όσα του λέμε ή να επιλέγουμε να μην αντιδράσουμε όταν το αφεντικό μας ή ο σύντροφος μας πατάει το ύστατο κουμπί – ξανά (και ξανά και ξανά).
Αλλά πώς θα φτάσουμε εκεί; Πώς ο νεοφερμένος μένει στη θέση του όταν όλα μέσα του φωνάζουν: Σήκω πάνω! Φύγε από εδώ! Πώς ο υποστηρικτής σκαλίζει σε βάθος και προσφέρει εμπειρία, δύναμη και ελπίδα στον προβληματισμένο υποστηριζόμενο, αντί απλά να αναστενάζει βαθιά και να ρωτάει: “Έχεις προσευχηθεί γι’ αυτό;” Πως μετατοπίζουμε την προσοχή μας από τη στιγμιαία απογοήτευση μιας διαφωνίας στην πληρότητα που βιώνουμε στη σχέση ή την καριέρα μας;
Είναι εύκολο να κάνουμε το σωστό όταν τα πράγματα πάνε καλά, όταν παίρνουμε αυτό που θέλουμε ή νομίζουμε ότι αξίζουμε. Μερικές φορές, όμως, οι “ανταμοιβές” μπορεί να φαίνονται μικρές ή νιώθουμε ότι κάνουν πολύ καιρό να έρθουν.
Κάποια μέλη έχουν περιγράψει την ανάρρωση ως “μαραθώνιο, όχι σπριντ”!Οι μαραθωνοδρόμοι το αποκαλούν ” το χτύπημα στον τοίχο” – εκείνο το σημείο του αγώνα, όπου νιώθουμε ότι είναι αδύνατο να συνεχίσουμε και δεν υπάρχει τέλος στον ορίζοντα. Αυτό συμβαίνει και στην ανάρρωση: Ζούμε σύμφωνα με αυτές τις αρχές για μήνες, χρόνια, ακόμη και δεκαετίες, αλλά κάποιες από τις ελπίδες και τα όνειρά μας εξακολουθούν να φαίνονται τόσο απρόσιτα. Δεν μπορούμε καν να δούμε ακόμα τη γραμμή του τερματισμού, και είμαστε ΚΟΥΡΑΣΜΕΝΟΙ. Πρέπει να θυμόμαστε ότι δεν υπάρχει “γραμμή τερματισμού” σε ένα πρόγραμμα μόνο για σήμερα. Δεν είμαστε εδώ για την ανταμοιβή στο τέλος.
Κρατάμε το ρυθμό. Ακόμα κι αν είναι αργός και σταθερός, συνεχίζουμε να προχωράμε μπροστά, είτε το νιώθουμε είτε όχι. Μπορεί να χρειαστεί να σταματήσουμε σε έναν σταθμό ανεφοδιασμού – για τους δρομείς ένα ποτήρι κρύο νερό ή ένα αθλητικό ρόφημα ανά δύο χιλιόμετρα καθιστά δυνατό να συνεχίσουμε την διαδρομή. Στην ανάρρωση, ο καφές ή το τσάι με έναν άλλο ναρκομανή μπορεί να μας βοηθήσει να ξεπεράσουμε την επόμενη πνευματική δυσκολία – μέχρι το θαύμα στην άλλη πλευρά.
Όταν νιώθω ότι θέλω να τα παρατήσω, θα αφιερώσω μια στιγμή για να θυμηθώ ότι η ανάρρωση είναι ένα ταξίδι, όχι ένας προορισμός. Θα είμαι σε επαγρύπνηση και θα συνεχίσω να προχωρώ μπροστά.
