Ανεξάρτητα από το ποιοι είμαστε, που έχουμε βρεθεί ή τι έχουμε κάνει, στους Ναρκομανείς Ανώνυμους βρίσκουμε έναν τόπο εν συναίσθησης, αποδοχής, φιλοξενίας και να ανήκουμε.
Καθοδηγητικές γραμμές, Δεύτερη Παράδοση, “Πνευματικές αρχές”.
Όταν μπαίνουμε στο NA, πολλοί από εμάς σκεφτόμαστε: Ω, ρε φίλε, τι θα συμβεί όταν ανακαλύψουν ότι έκανα ΑΥΤΟ;
Ή ίσως είναι το: Τι θα γίνει αν διαπιστώσουν ότι δεν ήμουν ΤΟΣΟ κακός;
Όπως και να έχει, και οπουδήποτε στο ενδιάμεσο, οι περισσότεροι από εμάς ερχόμαστε στους Ναρκομανείς Ανώνυμους με φόβο. Φοβόμαστε ότι θα μας κρίνουν για το ποιοι είμαστε και τι έχουμε κάνει. Ανησυχούμε ότι θα μας ρωτήσουν: “Γιατί είσαι εδώ;”. Δεν θα είχε νόημα να απαντήσουμε σε αυτή την ερώτηση, αφού είμαστε ήδη πεπεισμένοι ότι θα παρεξηγηθούμε. Φοβόμαστε ότι δεν θα ανήκουμε στο NA, και σε πολλές περιπτώσεις, ελπίζουμε ότι δεν ανήκουμε, ώστε να συνεχίσουμε να κάνουμε χρήση και να μην χρειάζεται να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματά μας.
Αντί να μας αρνηθούν την είσοδο, ακούμε ότι η μόνη προϋπόθεση για να ανήκουμε είναι η επιθυμία να σταματήσουμε τη χρήση. Το μόνο που θέλει να μάθει η ομάδα είναι το τι θέλουμε να κάνουμε για το πρόβλημά μας και πώς μπορεί να μας βοηθήσει. Κανείς δεν μας ζητάει το βιογραφικό μας για τον εθισμό.
Εάν λέγαμε ότι αφήνουμε όλες τις προκαταλήψεις στην πόρτα, θα κοροϊδεύαμε τους εαυτούς μας. Εξάλλου, είμαστε ανθρώπινα όντα. Αντίθετα, παρά τις προκαταλήψεις μας, τις διαφορές μας και την ιστορία μας, είμαστε ευπρόσδεκτοι και αποδεκτοί. Οι άνθρωποι έχουν συμπόνια για εμάς, και αυτό φαίνεται αυθεντικό. Αργότερα, αρχίζουμε να βλέπουμε τους εαυτούς μας στους νεοφερμένους. Συμπάσχουμε μαζί τους και τους καλωσορίζουμε όπως ακριβώς μας καλωσόρισαν κι εμάς. Τους περιβάλλουμε με την αγάπη που δείχνουν τα μέλη μεταξύ τους καθώς μαθαίνουν να αγαπούν και να αποδέχονται τον εαυτό τους.
Το NA με αποδέχτηκε. Σήμερα θα αναρωτηθώ: “Τι μπορώ να κάνω για να είμαι πιο φιλόξενος προς τους άλλους ναρκομανείς συνοδοιπόρους μου;”.
Α Π Ο Δ Ο Χ Η
