Η ενσυναίσθηση είναι η ικανότητα σύνδεσης με τους άλλους στο επίπεδο της καρδιάς και του πνεύματος
Ζώντας Καθαροί, Κεφάλαιο 5, “Φιλία”
Πολλοί από εμάς έχουν βιώσει την εμπειρία να ακούνε κάποιον άλλον να λέει την ιστορία μας. Μας αρέσει όταν βλέπουμε τον εαυτό μας στις λεπτομέρειες του τρόπου με τον οποίο ένα άλλο μέλος πήγε όπως κι εμείς “να τα βρούμε, να τα πάρουμε και να επινοήσουμε τρόπους και μεθόδους για να βρούμε περισσότερα”. Το να σχετιζόμαστε όμως με τις λεπτομέρειες δεν είναι καθόλου τυπικό, οπότε πώς γίνεται να ταυτιζόμαστε με την εμπειρία των άλλων όταν, στην πραγματικότητα, δεν είναι δική μας;
Η ταύτιση δεν απαιτεί να προερχόμαστε από το ίδιο μέρος. Εξάλλου, το να φτάσουμε στον “πάτο” συχνά δεν έχει να κάνει και πολύ με τις συνθήκες που βρισκόμαστε. Η προθυμία μας να δώσουμε μια ευκαιρία στην ανάρρωση μπορεί να προκύψει σε εντελώς διαφορετικά πλαίσια. Ένα μέλος μοιράστηκε: “Σύμφωνα με το πως φαινόταν προς τα έξω, τα είχα όλα. Κι όμως, ένιωθα απομονωμένος και μόνος, γεμάτος φόβο, μνησικακία και τύψεις. Ένας άλλος θυμήθηκε: “Η πηγή της απελπισίας μου δεν ήταν η ζωή στους δρόμους. Προερχόταν από αυτόν τον κενό πόνο της απελπισίας, της ντροπής και της θλίψης βαθιά μέσα μου”. Πολλοί από εμάς θα ταυτιστούν και με τις δύο ιστορίες -και με τόσες άλλες- επειδή εκφράζουν τη συναισθηματική κατάσταση που προηγείται του δώρου της απόγνωσης.
Μοιραζόμαστε μερικές αποκαλυπτικές λεπτομέρειες στις ιστορίες μας επειδή μας κρατάει σε επαφή με το από πού ήρθαμε και τι μας περιμένει αν επιστρέψουμε στη χρήση. Ανατρέχουμε σε αυτή την απόγνωση και επανερχόμαστε στα βασικά με το Πρώτο μας Βήμα. Και εκεί είναι που συνδεόμαστε επίσης. Η ενσυναίσθηση έχει τη δύναμη να μας ενώνει, ανεξάρτητα από τις ιστορίες μας. Ένα μέλος μοιράστηκε: “Η αρρώστια θα μου πει “δεν είσαι σαν αυτούς τους ανθρώπους, αλλά το πνεύμα μου δεν μπορεί παρά να συνδεθεί όταν εστιάζω στα συναισθήματα!””.
Καθώς παραμένουμε καθαροί και έχουμε την εμπειρία των Δώδεκα Βημάτων, η ικανότητά μας να συνδεόμαστε με την καρδιά και το πνεύμα διευρύνεται. Πέρα από τις ιστορίες χρήσης που μας χαρακτηρίζουν ως ναρκομανείς, μοιραζόμαστε ένα κοινό μονοπάτι, ένα πνευματικό πρόγραμμα στο οποίο μαθαίνουμε να εξασκούμαστε στο να ζούμε μια ζωή με επίκεντρο τις αρχές. Η ανάρρωση μας δίνει πρόσβαση στο σύνολο των συναισθημάτων που θα χρειαστούμε για να ανταποκριθούμε στα σκαμπανεβάσματα της ζωής. Όταν οι ομάδες ΝΑ καθιστούν ασφαλή τα προσωπικά μοιράσματα, μπορούμε να συγκεντρώσουμε το θάρρος να μοιραστούμε τα συναισθήματά μας -καλά, κακά και άσχημα- και να δώσουμε χώρο στην ενσυναίσθηση να αναπτυχθεί.
Θα ακούω με ενσυναίσθηση, συνδεόμενος με τους άλλους με την καρδιά και το πνεύμα μου. Θα αποκαλύπτω περισσότερα για τη συναισθηματική μου ζωή, ώστε οι άλλοι να μπορούν να συνδεθούν μαζί μου.
