Μαθαίνουμε ότι μια απλή, τρυφερή αγκαλιά μπορεί να κάνει όλη τη διαφορά στον κόσμο όταν νιώθουμε μόνοι.
Βασικό Κείμενο, Κεφάλαιο 8, “Πράγματι αναρρώνουμε΄
Εκείνη η αμήχανη στιγμή… Προχωράμε μέχρι την πόρτα της πρώτης μας συγκέντρωσης. Κάποιος τύπος στέκεται εκεί με ένα πλατύ χαμόγελο και ρωτάει το όνομά μας. Απλώνουμε το χέρι μας για να του σφίξουμε το χέρι, αλλά αντί να το πάρει, μας αγκαλιάζει. “Αγκαλιαζόμαστε στο NA!”
Για μερικούς από εμάς, αυτή η αγκαλιά είναι η πρώτη εκδήλωση αγάπης που έχουμε δεχτεί εδώ και πολύ καιρό. Αυτή η απλή, φιλόξενη πράξη μπορεί να είναι καθησυχαστική (Θα είσαι εντάξει), επιβεβαιωτική (Βρίσκεσαι στο σωστό μέρος), ακόμη και θεραπευτική (Αγαπιέσαι και είσαι αποδεκτός). Ακούμε ξανά και ξανά, σε όλη τη βιβλιογραφία μας και στις συγκεντρώσεις, ότι η δεξαμενή της αυτοαγάπης μας ήταν άδεια όταν μπήκαμε στη ΝΑ. Αργότερα, όταν αναπόφευκτα τα κάνουμε μαντάρα με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, τα μέλη μας , μας το λένε με μια αγκαλιά: “Δεν είσαι μόνος σου”. Αυτή η αγκαλιά , είναι μια έκφραση άνευ όρων υποστήριξης και αποτελεί ένα αναπόσπαστο κομμάτι του προγράμματος μας . Έχει σκοπό να πυροδοτήσει αυτή την αργή διαδικασία οικοδόμησης (ή ανοικοδόμησης) της ικανότητάς μας για συμπόνια, αποδοχή, συγχώρεση και αγάπη για τον εαυτό μας.
Για πολλούς από εμάς, η αποδοχή αυτής της αγάπης από τους άλλους αποτελεί πρόκληση, στην αρχή , αλλά και στη συνέχεια της ανάρρωσης. Η ιδέα του να αγαπιόμαστε από αγνώστους που δεν περιμένουν τίποτα σε αντάλλαγμα μπορεί να μοιάζει ανησυχητική ή εντελώς παράξενη, παρά τη μοναξιά μας.
Και για άλλους, δεν είναι η αγάπη που μας εμποδίζει – είναι η αγκαλιά. Δεν μεγαλώσαμε έτσι, στις οικογένειές μας ή στους κουλτούρες μας. Ή, το άγγιγμα δεν είναι το φόρτε μας, τελεία και παύλα, και έχουμε τους λόγους μας γι’ αυτό. Ας είμαστε ειλικρινείς: Κάποιοι από εμάς δεν θέλουμε να μας αγκαλιάζουν, ακόμη και αυτοί που έχουν τις καλύτερες προθέσεις. Ίσως ο πιο ανοιχτόμυαλος, δεκτικός και συμπονετικός τρόπος για να δείξουμε την αγάπη του NA είναι να προσέχουμε τα σήματα που δίνουν οι άλλοι και να ακολουθούμε το παράδειγμά τους. Όπως σχολίασε ένα μέλος: “Υπάρχει μόνο μία προϋπόθεση για να είσαι μέλος του ΝΑ, τελικά – και η συμμετοχή στην αγκαλιά του ΝΑ δεν είναι αυτή!” Ο καθένας από εμάς μπορεί να αποφασίσει αν, πότε και πώς θέλει να τον αγκαλιάζουν.
Ανεξάρτητα από το επίπεδο άνεσής μου με την αγκαλιά, εκτιμώ ότι με αγαπούν και με υποστηρίζουν τα υπόλοιπα μέλη του ΝΑ. Πώς μπορώ να βοηθήσω κάποιον άλλον να νιώσει λιγότερο μόνος σήμερα;
