Συμβάλλουμε στη διατήρηση της ενότητας στις συγκεντρώσεις μας με το να δείχνουμε φροντίδα αγάπης στον τρόπο που μιλάμε και στον τρόπο που συμπεριφερόμαστε ο ένας στον άλλον.
Δουλεύει, πώς και γιατί, Πρώτη Παράδοση, “Εφαρμογή πνευματικών αρχών”
Το να μιλάμε και να συμπεριφερόμαστε στα άλλα μέλη με αγάπη, φροντίδα και σεβασμό συνήθως είναι εύκολο… αλλά οχι πάντα. Αλλά αυτό εξαρτάται από εμάς. Για να δρούμε ενοτηκά, χρειαζόμαστε την αυτογνωσία.
Μπορεί ο φόβος ότι θα πούμε κάτι λάθος στο μέλος που λυπάται που έχασε 20 χρόνια καθαρότητας, να μας κάνει να την προσπερνάμε. Αντί να την καθησυχάσουμε, δεν λέμε τίποτα. Αυτή η πράξη, που πηγάζει από τη δυσφορία μας, εκείνη θεωρεί ότι πρόκειται για μια σκληρή κριτική της υποτροπής της. Μπορεί να είναι αυτή η περίοδος έντονης κατάθλιψης που περνάμε και μας οδηγεί στο να ξεσπάσουμε σε ένα νεότερο νέο μέλος που έστησε λάθος τις καρέκλες. Και η ιστορία εκείνου του αδελφού του υποστηρικτή που την έχει μοιραστεί ήδη τρεις φορές αυτή την εβδομάδα! Δεν μπορούμε να βοηθήσουμε, αλλά γουρλώνουμε τα μάτια μας. Μήπως απλά ξεχάσαμε να φάμε;
Δεν έχουμε πρόθεση να πληγώσουμε ή να περιφρονήσουμε. Δεν ξέρουμε πάντα το σωστό πράγμα που πρέπει να πούμε. Και δεν εκδηλώνουμε -ή δεχόμαστε την αγάπη, τη φροντίδα και τον σεβασμό, όλοι με τους ίδιους τρόπους. Σε στιγμές ανάγκης, ένα μέλος μπορεί να μας πλησιάσει με ζεστασιά και ένα αυτί που δεν θα μας κρίνει. Κάποιο άλλο μπορεί να απαιτήσει: “Βγάλε το βαμβάκι από τα αυτιά σου!” με το στυλ της σκληρής αγάπης της παλιάς σχολής. Μια κίνηση σωματικής επαφής -ένα φιλικό χέρι στον ώμο ή εκείνη η μεγάλη αγκαλιά του ΝΑ- τις περισσότερες φορές θα είναι ευπρόσδεκτη, αλλά μερικές φορές θα απορριφθεί.
Η εμπειρία μας μας λέει ότι κάτι πρέπει να κάνουμε σωστά, επειδή τόσοι πολλοί ναρκομανείς έρχονται στις συγκεντρώσεις και παραμένουν καθαροί. Μπορεί να μην ασκούμε πάντα άψογα τη “στοργή και την φροντίδα”, αλλά γινόμαστε καλύτεροι σε αυτό. Μαθαίνουμε να κάνουμε υπομονή και να είμαστε ευγενικοί, ακόμη και όταν εκφράζουμε τις απόψεις και τις προτάσεις μας. Προσπαθούμε να ξεπερνάμε τη δυσφορία και την αβεβαιότητά μας, επειδή νοιαζόμαστε ο ένας για τον άλλον – και θέλουμε να το δείχνουμε. Και ακούμε ο ένας τις ιστορίες του άλλου (όσες φορές κι αν τις ακούσουμε) και προσπαθούμε να δείχνουμε σεβασμό γιατί εκτιμούμε την ομάδα μας, ακόμη κι όταν ένα μέλος της μας ενοχλεί. Όσο προσπαθούμε να είμαστε υποστηρικτικοί, τόσο εξασκούμε την αρχή της ενότητας.
Για να προάγεται η ενότητα, θα προσπαθήσω να είμαι προσεκτικός στα λόγια και τις πράξεις μου σήμερα, έχοντας κατά νου “τη θεραπευτική αξία ένας ναρκομανή που βοηθάει έναν άλλο”.
