Στην ανωνυμία, είμαστε ελεύθεροι να είμαστε ο εαυτός μας και να μεταφέρουμε και να λάβουμε ένα μήνυμα ελπίδας με τον ναρκομανή που υποφέρει, ανεξάρτητα από το πότε, το πού ή το ποιος μπορεί να είναι.
Αρχές που μας καθοδηγούν, Δωδέκατη Παράδοση, Συλλογισμός κλεισίματος
Ζούμε στον κόσμο όπου -συνειδητά και ασυνείδητα- προσαρμόζουμε τον τρόπο που μιλάμε και συμπεριφερόμαστε κατά περιόδους ανάλογα με τις περιστάσεις. Αποφεύγουμε ορισμένες κακές λέξεις όταν μιλάμε στη γιαγιά ή στο αφεντικό, για παράδειγμα. Επίσης, χαιρετάμε με διαφορετικούς τρόπους ο ένας τον άλλον. Μια χειραψία, μια υπόκλιση ή ένα χτύπημα με τη γροθιά μπορεί να απαιτείται, ανάλογα με την κατάσταση, ή ίσως ένα φιλί από μάγουλο σε μάγουλο – ένα, δύο ή τρία. Το θέμα είναι ότι οι άνθρωποι -ακόμη και οι μη ναρκομανείς- προσαρμόζονται ως ένδειξη σεβασμού ή αλληλεγγύης.
Αλλά όπως συμβαίνει με τόσα άλλα χαρακτηριστικά, οι ναρκομανείς μπορούν να φτάσουν αυτή τη φυσιολογική τάση στα άκρα. Στον ενεργό εθισμό, αναβαθμίσαμε την ικανότητά μας να “διαβάζουμε” τις καταστάσεις και αξιοποιήσαμε αυτή τη δεξιότητα για να πάρουμε αυτό που χρειαζόμασταν. Αντί να είμαστε ευέλικτοι για να συνδεθούμε με τους άλλους, γινόμασταν πανούργοι χειριστές που προσπαθούσαν να πετύχουν το δικό τους σκοπό.
Η ανάρρωση μας βοηθά να επαναφέρουμε αυτή την ικανότητα στις σωστές αναλογίες. Η εργασία στα Βήματα μας βοηθά να καταλάβουμε ποιοι είμαστε και στη συνέχεια υποστηρίζει τις προσπάθειές μας να είμαστε και να κάνουμε το καλύτερο δυνατό. Τι ανακούφιση! Μπορούμε σήμερα να είμαστε πιο ασφαλείς στην προσωπικότητά μας και να μοιάζουμε λιγότερο με χαμαιλέοντες. Η εξάσκηση της πνευματικής αρχής της ανωνυμίας δεν σημαίνει ότι χάνουμε την ατομικότητά μας. Στην πραγματικότητα, η ίδια η ιδιαιτερότητα των Ναρκομανών Ανωνύμων στηρίζεται, εν μέρει, “στην ακατέργαστη ζωντάνια που απορρέει από τις διαφορετικές προσωπικότητες των μελών μας”, όπως αναφέρεται στο Δουλεύει: Πώς και γιατί.
Με το να είμαστε ο παράξενος, υπέροχος εαυτός μας, επιτρέπουμε σε ένα ευρύτερο φάσμα ναρκομανών να συνδεθούν με το μήνυμα και να πιστέψουν ότι το ΝΑ μπορεί να λειτουργήσει και γι’ αυτούς. Συλλογικά και ατομικά, είμαστε το καλύτερο εφόδιο του ΝΑ. Στην πραγματικότητα, εμείς είμαστε το ΝΑ. Όταν μοιραζόμαστε από καρδιάς, οι άλλοι συνδέονται. Το να είμαστε οι εαυτοί μας στο μέτρο των δυνατοτήτων μας, δίνει τη δυνατότητα στους άλλους να κάνουν το ίδιο. Υπάρχει μια θέση για όλους μας στο ΝΑ. Όλοι χωράμε όταν επικεντρωνόμαστε στο να μεταφέρουμε και να λάβουμε το μήνυμα της ελπιδας.
Θα μοιραστώ ξεκάθαρα την εμπειρία μου σήμερα, γνωρίζοντας ότι η ειλικρίνεια και η γνησιότητα είναι πολύ πιο σημαντικές από κάτι γυαλιστερό ή προσποιητό. Το ΝΑ με χρειάζεται να είμαι ο εαυτός μου – ούτε περισσότερο, ούτε λιγότερο. Αποδεικνύεται ότι το χρειάζομαι κι εγώ αυτό.
