Η ανάρρωση χρειάζεται χρόνο, αλλά συμβαίνει. Πρέπει να είμαστε υπομονετικοί με τον εαυτό μας.
Ζώντας καθαροί, Κεφάλαιο 4, “Σεξ”
Κάποιοι από εμάς μπήκαμε στο NA με την ελπίδα για μια γρήγορη ανάρρωση, όπως είχαμε ανακάμψει μετά το ατύχημα και ξεπεράσαμε γρήγορα τη γρίπη. Θέλαμε να αφήσουμε πίσω μας τον εθισμό και μετά να συνεχίσουμε τη ζωή μας. Ένα μείγμα ελπίδας και άρνησης μας έπεισε ότι η αποτοξίνωση θα μας διόρθωνε. Η εμπειρία μας έλεγε μια διαφορετική ιστορία. Είχαμε καταφέρει να σταματήσουμε τη χρήση περιστασιακά, αλλά δεν μπορούσαμε ποτέ να σταματήσουμε οριστικά. Κάποια στιγμή, συνειδητοποιήσαμε ότι χρειαζόμασταν κάτι περισσότερο από ένα προσωρινό σταμάτημα και μαζέψαμε την υπομονή να επιμείνουμε στη λογική του “μόνο για σήμερα”.
Αντιμετωπίζουμε τη ζωή μας και τον εαυτό μας στην καθημερινότητά μας, όπως προτείνει το Βασικό Κείμενο. Επιδιώκουμε την πρόοδο, φροντίζοντας παράλληλα να μην περιμένουμε την τελειότητα. Το να επιμένουμε απαιτεί από εμάς να είμαστε υπομονετικοί με τη διαδικασία και με τον εαυτό μας. Η ανάρρωση είναι συνεχής για ανθρώπους σαν εμάς, δεν είναι κάτι που μπορούμε να κοιτάξουμε στον καθρέφτη. Θεωρούμε τους εαυτούς μας σε ανάρρωση, όχι αναρρωμένους, ναρκομανείς.
Το να εφαρμόζουμε την υπομονή απαιτεί από εμάς να είμαστε πιο επιεικείς με τους εαυτούς μας. Προσπαθούμε να καλλιεργήσουμε γενναιόδωρες και ενθαρρυντικές σκέψεις, απορρίπτοντας τον σκληρό εσωτερικό διάλογο που μας λέει: “Θα έπρεπε να είμαι καλύτερος από αυτό που είμαι τώρα”. Όταν μετράμε την πρόοδό μας με βάση κάποιο μη ρεαλιστικό μέτρο σύγκρισης ή, ακόμα χειρότερα, όταν συγκρίνουμε τα εσωτερικά μας με τα εξωτερικά των άλλων, δεν είναι περίεργο που καταλήγουμε να νιώθουμε λιγοι. Επικεντρωνόμαστε στο να βρίσκουμε ικανοποίηση με το ρυθμό της προόδου μας. Η υπομονή χρησιμεύει ως γέφυρα προς την τόσο αναγκαία ελπίδα, πίστη και ταπεινότητα, καθώς μαθαίνουμε να εμπιστευόμαστε τη διαδικασία.
Θα χρειαστούμε όλες αυτές τις πνευματικές αρχές και ακόμη περισσότερες καθώς θα περιηγούμαστε στα ναρκοπέδια του παρελθόντος μας με τα Δώδεκα Βήματα και την καθοδήγηση ενός υποστηρικτή. Τα ψυχικά τραύματα και η κακοποίηση σκιάζουν για καιρό πολλούς από εμάς γι’ αυτό μαθαίνουμε να είμαστε υπομονετικοί με τον εαυτό μας ως έκφραση αγάπης. Αρχίζουμε να κατανοούμε το παρελθόν μας χωρίς να του επιτρέπουμε να μας καθορίζει. Όλα αυτά χρειάζονται χρόνο-χρόνο που είναι στη διάθεσή μας επειδή μαθαίνουμε να εφαρμόζουμε την υπομονή.
Προσκαλώ την υπομονή να με βοηθήσει να βρω ικανοποίηση από την πρόοδό μου και να αποκτήσω πρόσβαση στις δυνάμεις που χρειάζομαι για να συνεχίσω να αναρρώνω.
