Όσα μαθαίνουμε για την ενότητα στο ΝΑ μας βοηθούν να ανακαλύψουμε πώς να είμαστε μέλη της οικογένειάς μας, μέλη της κοινότητάς μας, μέλη μιας ομάδας στη δουλειά ή στο παιχνίδι.
Ζώντας Καθαροί, Κεφάλαιο 1, “Από την απελπισία στο πάθος”
Πριν έρθουμε στο ΝΑ, πολλοί από εμάς είχαν μικρή εμπειρία στο πώς να εντάσσονται. Νιώθαμε σαν εξωγήινοι επισκέπτες και σπάνια πιστεύαμε ότι ανήκαμε. Είχαµε ένα τροµακτικό αίσθηµα ότι είµαστε απατεώνες και ζούσαµε µε το φόβο ότι οι άλλοι θα ανακαλύψουν ότι κρυβόµασταν πίσω από µια βιτρίνα.
Αυτό το αίσθημα μοναξιάς και δυσπιστίας έκανε δύσκολη την πρώιμη ανάρρωση. Θέλαμε αυτό που είχαν τα μέλη του ΝΑ, αλλά δεν μπορούσαμε να ανοιχτούμε αρκετά ώστε να αφήσουμε κανέναν να μπει μέσα. Έπρεπε να ξεκινήσουμε από κάπου, οπότε δοκιμάσαμε τη σοφία των συμβουλών που είχαμε ακούσει συμμετέχοντας σε μικρές τοπικές ομάδες. Σύντομα, βρισκόμασταν με υπηρεσίες και υποστηρικτές. Aρχίσαμε να νιώθουμε μέρος της Aδελφότητας τις περισσότερες φορές. Ακόμη και όταν η αίσθηση του ανήκειν μεταβάλλεται, διαπιστώνουμε συχνά ότι τα πάμε καλύτερα απ’ ό,τι αισθανόμαστε. Παραμένουμε έργα σε εξέλιξη.
Συμμετέχοντας στην ανάρρωσή μας, μαθαίνουμε να συμμετέχουμε στη ζωή. Αρχίζουμε να μιλάμε στις οικογένειές μας – μένουμε σε μια δουλειά για αρκετό καιρό ώστε να γνωρίσουμε τους ανθρώπους και να τους αφήσουμε ακόμη και να μας γνωρίσουν. Χάρη στο ΝΑ και τις εμπειρίες μας στα δωμάτια, πολλοί από εμάς κατάφεραν να συμφιλιωθούν με τις οικογένειές τους, να υπηρετήσουν τις κοινότητές και να απολαύσουν τη ζωή. Οι ζωές μας μεταμορφώνονται – βρίσκουμε πληρότητα και σκοπό καθώς συμβάλλουμε στην ενότητα σε όλους τους τομείς της ζωής μας. Τις περισσότερες ημέρες, νιώθουμε ολοκληρωμένοι.
Θα συνεχίσω να προχωρώ μέσα από τους φόβους μου και να εντάσσομαι όπου μου κάθεται καλά. Θα συνεχίσω να ανοίγομαι και να ανταποδίδω, ώστε να μπορώ να είμαι μέρος σε κάτι μεγαλύτερο από μένα.
