Πώς ξέρει κανείς πότε είναι η σωστή στιγμή να αντιταχθεί σε μια απόφαση της πλειοψηφίας; Και πότε είναι η σωστή ώρα να αποδεχτεί κανείς μια απόφαση και να υποχωρήσει μπροστά στη συλλογική συνείδηση;
Δώδεκα Αντιλήψεις για τις Υπηρεσίες στο ΝΑ, Βοηθητικό Υλικό, “Ένατη αντίληψη”
Όταν μία ομάδα ή ένα σώμα υπηρεσιών παίρνει μία απόφαση, υποτίθεται ότι όλοι πρέπει να πάμε με το ρεύμα, σωστά; Τι γίνεται όμως αν η απόφαση είναι αντίθετη με το ένστικτό μας, αν δεν είναι σε αρμονία με τις Παραδόσεις, αν της λείπει η συμπόνια αποκλείοντας κάποια μέλη ή αν βάζει ένα προσωρινό “τσιρότο” σε ένα μεγαλύτερο ζήτημα; Ίσως η απόφαση δεν ελήφθη με όλες τις σχετικές πληροφορίες διαθέσιμες. Ήταν πραγματικά μια ενήμερη συνείδηση της ομάδας ή ήταν περισσότερο σαν ένας διαγωνισμός δημοτικότητας; Τι γίνεται αν γνωρίζουμε με βεβαιότητα ότι το περιεχόμενο της απόφασης έχει δοκιμαστεί στο παρελθόν και απέτυχε παταγωδώς; Τι γίνεται αν η ομάδα κάνει λάθος και εμείς έχουμε δίκιο;
Έχουμε μια διαδικασία, και μόλις ολοκληρωθεί αυτή η διαδικασία, η ανατροπή της συλλογικής συνείδησης δημιουργεί διάσπαση και σύγχυση. Τα μέλη πρέπει τότε να πάρουν θέση ή να μην πάρουν θέση. Κάποιοι εγκαταλείπουν την ομάδα ή αντ’ αυτού παραιτούνται από τη θέση τους, λέγοντάς μας “η προσωπική ανάρρωση εξαρτάται από την ενότητα του NA” φεύγοντας.
Η Ένατη Αντίληψη για τις Υπηρεσίες του ΝΑ είναι ξεκάθαρη ότι η ακρόαση όλων των απόψεων είναι απαραίτητη για την δημιουργία της συνείδησης της ομάδας. Αλλά εξαρτάται από εμάς ως μέλη να καθορίσουμε ποιες απόψεις έχουν τη μεγαλύτερη εγκυρότητα. Η στιγμή να αποδεχτούμε και να υποχωρήσουμε μπροστά σε μια απόφαση συμβαίνει αμέσως αφού ακουστεί η άποψή μας και η ομάδα επιλέξει να παραμείνει στην ίδια θέση – παρά το τι μας λέει το ένστικτό μας.
Αν έχουμε δίκιο και τα πράγματα χαλάσουν αργότερα, μπορούμε να γίνουμε μέρος της λύσης – με ταπεινοφροσύνη. Ακόμα κι αν μας υπενθυμίζουν ξανά και ξανά ότι δεν έχουμε πάντα δίκιο, πρέπει επίσης να αποδεχτούμε ότι και οι άλλοι μερικές φορές έχουν άδικο και δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα γι’ αυτό.
Σήμερα θα συμμετέχω στις υπηρεσίες του ΝΑ με όσο το δυνατόν περισσότερη παράδοση και αποδοχή. Αν χρειαστεί, θα πω στην ομάδα μου: “Καλά, ελπίζω να κάνω λάθος!” και θα κάνω ό,τι μπορώ για να το εννοώ.
