Νομίζω ότι το πολυτιμότερο μάθημα που μου δίνει η σχέση υποστήριξης είναι η ευκαιρία να εξασκήσω την ανιδιοτελή αγάπη. Εμβαθύνει την εκτίμησή μου για ό,τι μου έχει χαριστεί.
Σχέση Υποστήριξης, Κεφάλαιο 1, “Το δωδέκατο βήμα στην πράξη”
Χρειάζεται πολύ θάρρος για να ζητήσεις από κάποιον να γίνει υποστηρικτής σου. Χρειάζεται ακόμη περισσότερο θάρρος για να γίνεις υποστηρικτής, και περισσότερη υπομονή με τον εαυτό μας και τους υποστηριζόμενούς μας επίσης. Είτε το παραδεχόμαστε είτε όχι, κάποιοι από εμάς αποφεύγουμε τους νεοφερμένους επειδή βλέπουμε τον εαυτό μας σε αυτούς. Ξέρουμε ότι τρελαινόμαστε από μόνοι μας, οπότε πώς μπορούμε να ασχοληθούμε με περισσότερους από έναν σαν κι εμάς; Επίσης, τι θα συμβεί αν τους κάνουμε χειρότερα; Και χρόνια αργότερα, όταν έχουμε χρόνο και μια κάποια υπολογίσιμη πείρα, κάποιος που σεβόμαστε ζητάει την καθοδήγησή μας μέσα από τα Βήματα. Αυτά τα συναισθήματα φόβου βγαίνουν ξανά στην επιφάνεια. Τι γίνεται αν δεν είμαι αρκετά καλός;
Η σταθερή στήριξη του υποστηρικτή μας παίζει τεράστιο ρόλο στην ανάρρωσή μας, ειδικά όταν είμαστε οι περίργοι που μερικές φορές μπορεί να γίνουμε. Κατά καιρούς, έχουμε επίσης επίγνωση ότι ο υποστηρικτής μας είναι κι αυτός απλώς ένας άνθρωπος – ένας ναρκομανής με ελαττώματα χαρακτήρα όπως τα δικά μας, ο οποίος μπορεί να μας προσβάλει ή να μην τα καταφέρει μαζί μας. Η αμοιβαία αγάπη, ο σεβασμός και η αποδοχή που ρέουν αμφίδρομα μέσα σε αυτή τη σχέση αποτελούν οδηγό για την απόφασή μας να γίνουμε χορηγοί άλλων όταν μας ζητηθεί.
“Ναι, βέβαια, είναι μεγάλη μου τιμή που μου το ζητάς”, απαντάμε. Και δεν θα το κάνουμε τέλεια. Για κάποιους από εμάς, ακόμη και με εμπειρία, η υπομονή μας μπορεί να εξαντληθεί όταν ένας υποστηριζόμενος δεν δέχεται τις προτάσεις μας. Πρέπει να δηλώσουμε την ανισχυρότητά μας όταν κάποιος που υποστηρίζουμε υποτροπιάζει ή συμπεριφέρεται άσχημα. Υπάρχουν φορές που η δική μας ζωή είναι ακυβέρνητη και πρέπει να ψάξουμε βαθιά μέσα μας για να μπορέσουμε να δείξουμε στους υποστηριζόμενούς μας την ανιδιοτελή αγάπη που χρειάζονται.
Μερικές φορές κάνουμε λάθη. Αλλά όπως ακριβώς και στη σχέση με τον δικό μας υποστηρικτή, τα καταφέρνουμε γιατί χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλον για να παραμείνουμε καθαροί. Αλλιώς, δεν μπορούμε να κάνουμε τη σχέση να δουλέψει.
Μερικές φορές το να ακολουθήσουμε χωριστούς δρόμους είναι από μόνο του μια πράξη αγάπης.
Σήμερα θα δώσω πίσω λίγη από την ανιδιοτελή αγάπη που έλαβα – σε έναν υποστηριζόμενο, στον υποστηρικτή μου ή σε οποιονδήποτε ναρκομανή που τη χρειάζεται.
