…ο εθισμός μας κάνει μοναδικούς. Οι προσωπικές μας ιστορίες μπορεί να διαφέρουν σε ατομικά μοτίβα, αλλά τελικά όλοι έχουμε το ίδιο κοινό. Αυτή η κοινή αρρώστια ή διαταραχή είναι ο εθισμός.
Βασικό κείμενο, Κεφάλαιο 8, ” Αναρρώνουμε”
Μέχρι τη στιγμή που οι περισσότεροι από εμάς μπαίνουμε στις πρώτες μας συγκεντρώσεις των Ναρκομανών Ανωνύμων, είμαστε επαγγελματίες όσον αφορά το παιχνίδι των διαφορών. Μέσα σε λίγα λεπτά από τη στιγμή που συναντάμε κάποιους για πρώτη φορά, μπορούμε να φτιάξουμε έναν κατάλογο με τους τρόπους με τους οποίους είμαστε τόσο καλύτεροι όσο και χειρότεροι από αυτούς, με τους τρόπους με τους οποίους οι απόψεις, οι ανησυχίες και οι εμπειρίες τους δεν έχουν καμία σχέση με τις δικές μας ζωές και τα δικά μας προβλήματα.
Αλλά κάτι παράξενο συμβαίνει στους περισσότερους από εμάς όταν καθόμαστε σε μια συγκέντρωση του ΝΑ. Είτε συμβαίνει αμέσως είτε μετά από μήνες ή χρόνια, κοιτάμε γύρω μας μια αίθουσα γεμάτη με ανθρώπους που δεν μας μοιάζουν καθόλου, και αρχίζουμε να συνειδητοποιούμε ότι καθόμαστε σε μια αίθουσα γεμάτη με ανθρώπους που είναι ακριβώς σαν κι εμάς. Μπορεί να μην το συνειδητοποιούμε καν εκείνη τη στιγμή, αλλά η ανωνυμία είναι αυτό που κάνει αυτήν την αλλαγή.
Ο εθισμός έρχεται με το δικό του είδος τρόμου και απελπισίας που αναγνωρίζουμε όταν ακούμε ο ένας τον άλλον να μοιράζεται. Υποφέρουμε από τον πόνο του να θέλουμε να σταματήσουμε τη χρήση αλλά να μην ξέρουμε πώς, του να θέλουμε να σταματήσουμε να απογοητεύουμε τους ανθρώπους στη ζωή μας αλλά να μην βλέπουμε άλλη επιλογή, του να θέλουμε να σταματήσουμε να ξυπνάμε απογοητευμένοι από τον εαυτό μας – πάλι!!! – και όμως, εδώ είμαστε, βαρεμένοι και κουρασμένοι να είμαστε κουρασμένοι και βαρεμένοι. Ακούμε τους συνοδοιπόρους μας ναρκομανείς να μοιράζονται αυτές τις εμπειρίες, εμπειρίες που γνωρίζουμε τόσο καλά, και ξέρουμε ότι είμαστε στο σωστό μέρος.
Για κάποιους από εμάς, η σύνδεση με τα μέλη του ΝΑ στο επίπεδο του πόνου και της ταλαιπωρίας είναι η πρώτη φορά μετά από πολύ, πολύ καιρό που νιώθουμε κάποια σύνδεση με άλλους ανθρώπους. Αλλά δεν σταματάει εκεί! Αρχικά, έχουμε μόνο τον εθισμό κοινό, αλλά όταν μένουμε και δουλεύουμε το πρόγραμμα, σύντομα έχουμε και την ανάρρωση κοινή. Όταν εφαρμόζουμε την ανωνυμία, είμαστε σε θέση να έχουμε μεγαλύτερη ενσυναίσθηση και συμπόνια για τους γύρω μας. Βλέπουμε την ομοιότητά μας.
Η αίσθηση της σύνδεσής μας με άλλα μέλη του ΝΑ συνεχίζει να μεγαλώνει. Συναντάμε μέλη από άλλες περιοχές, πόλεις και χώρες – μοιράζονται διαφορετικά, αλλά το μήνυμα είναι το ίδιο. Δεν έχουμε συναντηθεί ποτέ, αλλά γνωρίζουμε ο ένας τον άλλον σε βάθος. Αυτή είναι η ευλογία του να είσαι ναρκομανής σε ανάρρωση – η ανωνυμία μας συνδέει όλους.
Ο εθισμός με απομονώνει από τους άλλους ανθρώπους και από τον εαυτό μου. Για να επανασυνδεθώ, θα αναγνωρίσω τι κοινό έχω με άλλους ναρκομανείς σε ανάρρωση σήμερα και θα τους προσεγγίσω.
