Το ένστικτο μας οδηγεί στο να αντιμετωπίζουμε την αρρώστια με την αρρώστια, αλλά όταν την αντιμετωπίζουμε με αγάπη και συμπόνια, δημιουργούμε μια ευκαιρία για ανάρρωση.
Κατευθυντήριες αρχές, Πρώτη παράδοση, “Για τα μέλη”
Όσο αρμονικοί κι αν επιθυμούμε να είναι οι Ναρκομανείς Ανώνυμοι, υπάρχουν φορές που η συμπεριφορά ενός άλλου μέλους μας ενοχλεί πραγματικά και φαίνεται να απαιτεί να απαντήσουμε με τον ίδιο τρόπο. Ίσως ξεσπάσουν εναντίον μας λεκτικά ή προσπαθήσουν να μας ωθήσουν σε σωματική διαμάχη. Οι ενέργειες ενός μέλους μπορεί να θέσουν σε κίνδυνο τον χώρο της συγκέντρωσης μας. Έχουμε επίσης δει μέλη να προσπαθούν να υπονομεύσουν μια απόφαση της ομάδας, και όταν αυτή δεν πηγαίνει όπως θέλουν, να βγαίνουν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να κακολογήσουν το ΝΑ. Και τι γίνεται με τα μέλη που ενεργούν με αυτούς τους τρόπους αλλά ποτέ δεν επανορθώνουν για τη συμπεριφορά τους; Πώς τολμούν να διαταράσσουν την ηρεμία μας;!
Κατά πάσα πιθανότητα η πρώτη μας παρόρμηση θα είναι να απαντήσουμε στην μνησικακία, τον εγωισμό ή τις κατηγορίες κάποιου άλλου – με τις δικές μας. Μπορούμε, ωστόσο, να κατευνάσουμε τη δική μας οργή – και να εξετάσουμε την πηγή της. Η αντιμετώπιση της αρρώστιας των άλλων με συμπόνια σημαίνει ότι αναστέλλουμε την κριτική μας. Προσπαθούμε να διαχωρίσουμε το άτομο από την αρρώστια του. Ενδεχομένως να περνούν δύσκολα. Ίσως άθελά μας δεν τους σεβαστήκαμε και δεν ξέρουν πώς να εκφράσουν τον πόνο τους με άλλο τρόπο. Ίσως φοβούνται ότι κάνουν λάθος και φαίνονται ξενέρωτοι μπροστά στην αντιπαράθεση. Ίσως είναι απλά παραπληροφορημένοι. Και ίσως μοιάζουμε μεταξύ μας περισσότερο απ’ όσο θέλουμε να παραδεχτούμε. Σωστά! Στο τέλος της ημέρας, όλοι αναρρώνουμε όσο καλύτερα μπορούμε.
Το να έχουμε συμπόνια για κάποιον άλλον δεν σημαίνει ότι αγνοούμε τα θέματα που προκύπτουν. Με προτεραιότητα την ενότητα, καταλήγουμε να εξασκούμε πολύ περισσότερη αποδοχή από ό,τι θα επέβαλε διαφορετικά η αρρώστια μας. Μπορεί να μην αντιλαμβανόμαστε από πού προέρχεται κάποιος, αλλά μπορούμε να αναγνωρίσουμε τα συναισθήματα και να σχετιστούμε. Ιδανικά, η απάντησή μας θα ληφθεί υπόψη για το τι είναι καλύτερο για το κοινό καλό.
Με την εξάσκηση, ξοδεύουμε λίγο λιγότερη ενέργεια στο να σκεφτόμαστε πώς θα μπορούσαμε να αντιμετωπίσουμε την αρρώστια με την αρρώστια. Αντιθέτως, μαθαίνουμε τα οφέλη του να ανταποκρινόμαστε με συμπόνια.
Την επόμενη φορά που κάποιος θα ξεσπάσει εναντίον μου ή της ομάδας, θα δοκιμάσω να τον αντιμετωπίσω με συμπόνια αντί με το εγώ μου. Αυτό που είναι καλύτερο για την ομάδα είναι καλύτερο για την ανάρρωσή μου.
