Δεν έχει σημασία τι σκεφτόμαστε για την ανάρρωσή μας, αλλά τι κάνουμε.
Ζώντας καθαροί, Κεφάλαιο 1: Ζώντας καθαροί, εισαγωγικό κείμενο
Όταν πρωτοεμφανιζόμαστε στην ανάρρωση, μπορεί να νομίζουμε ότι όλοι στο δωμάτιο λένε ψέματα. Ένα μέλος θυμήθηκε ότι σκεφτόταν: “Δεν είναι δυνατόν να είναι τόσο ευτυχισμένοι … και πραγματικά, κανείς δεν μπορεί να μείνει καθαρός για 30 χρόνια, πόσο μάλλον για 30 συνεχόμενες ημέρες”. Μπορεί ακόμη και να λέμε στον εαυτό μας ότι δεν υπάρχει περίπτωση να σταματήσουμε τη χρήση και να έχουμε μια ικανοποιητική ζωή. Παρά τον εσωτερικό μας μονόλογο, συνεχίζουμε να εμφανιζόμαστε στις συγκεντρώσεις και να μαζεύουμε λίγο χρόνο καθαρότητας. Δεχόμαστε προτάσεις, παίρνουμε μια δέσμευση, βρίσκουμε έναν υποστηρικτή και αρχίζουμε να δουλεύουμε τα Βήματα – ενώ παράλληλα σκεφτόμαστε: Αυτό δεν θα λειτουργήσει για μένα. Κάνουμε ό,τι μπορούμε για να αγνοήσουμε αυτή την ύπουλη φωνούλα μέσα μας. Άλλωστε, ούτε αυτό που κάναμε μέχρι τώρα δούλευε πραγματικά.
Καθώς κάνουμε αυτές τις πρακτικές ενέργειες, το βάρος φεύγει από την καρδιά μας. Βιώνουμε στιγμές χαράς και ελευθερίας – καθαροί. Συνειδητοποιούμε ότι κάναμε όλα αυτά τα πράγματα που λέγαμε στον εαυτό μας ότι δεν γίνονται. Τώρα έχουμε έξι μήνες καθαροί και η ζωή μας είναι πολύ πιο γεμάτη από ό,τι νομίζαμε ότι θα μπορούσε να είναι. Όταν μοιραζόμαστε στις συγκεντρώσεις, συνειδητοποιούμε ότι έχουμε γίνει αυτοί οι άνθρωποι που νομίζαμε ότι μας έλεγαν ψέματα.
Ένα από τα πιο πρακτικά πράγματα που κάνουμε είναι να ερχόμαστε και να λέμε την αλήθεια για τη ζωή μας. Όταν δεν χρειάζεται πλέον να κατασκευάζουμε ιστορίες και δικαιολογίες, απελευθερώνεται πολλή ψυχική ενέργεια. Μοιραζόμαστε τις νίκες μας, τη διαδικασία και το χάος όπως μας συμβαίνουν. Ενώ η αρρώστια εξακολουθεί να μας μιλάει, σήμερα η ανάρρωσή μας χτυπάει επίσης για να μας υπενθυμίσει ότι είμαστε ακριβώς εκεί που πρέπει να είμαστε.
Το να κάνουμε τη διαδικασία μας επιτρέπει να ζούμε στο παρόν. Έχουμε ένα σταθερό θεμέλιο και ένα πλαίσιο σχέσεων στην ομάδα της ανάρρωσής. Ο κόσμος μας έχει γίνει πιο γεμάτος και πιο ικανοποιητικός. Έχουμε βρει μια οικογένεια στους Ανώνυμους Ναρκομανείς. Θέλουμε περισσότερα από αυτά τα δώρα, γι’ αυτό συνεχίζουμε να βάζουμε το ένα πόδι μπροστά από το άλλο, κάνοντας τα πράγματα που μας έφεραν σε αυτό το σημείο.
Σήμερα θα ακολουθήσω μια πρακτική προσέγγιση στην ανάρρωσή μου. Θα ευχαριστήσω “την επιτροπή” που έχω μέσα στο κεφάλι μου για το μοίρασμα και θα κάνω θετικές ενέργειες που ενισχύουν την ανάρρωσή μου και τη ζωή μου.
