Ένα παλιό ρητό που ακούμε καμιά φορά στις συγκεντρώσεις είναι το «όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια, ο Θεός γελάει». Γελάμε κι εμείς όταν το ακούμε, όμως υπάρχει και μία αμηχανία στο γέλιο μας. Αναρωτιόμαστε αν όλα τα καλοσχεδιασμένα πλάνα μας είναι καταδικασμένα να αποτύχουν. Αν προγραμματίζουμε κάτι μεγάλο –να παντρευτούμε, να επιστρέψουμε στις σπουδές ή να αλλάξουμε επάγγελμα– αναρωτιόμαστε αν τα σχέδιά μας συμφωνούν με αυτά που προορίζει για εμάς η Ανώτερή μας Δύναμη. Είμαστε ικανοί να ανησυχήσουμε τόσο πολύ για αυτό, που να καταλήξουμε να μην κάνουμε καθόλου σχέδια.
Στην πραγματικότητα, όμως, δε γνωρίζουμε αν τα σχέδια της Ανώτερής μας Δύναμης για μας είναι προδιαγεγραμμένα ή όχι. Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε τις απόψεις μας για θέματα όπως το πεπρωμένο ή η μοίρα, αλλά το αν πιστεύουμε ή όχι σε αυτές τις έννοιες, δεν αναιρεί την ευθύνη που έχουμε για τη ζωή μας και τα σχέδια που χρειάζεται να κάνουμε για το μέλλον μας. Ακόμα και αν αρνηθούμε να αναλάβουμε την ευθύνη της ζωής μας, είναι κι αυτό ένα σχέδιο – για μια επιφανειακή και ανιαρή ζωή.
Στην ανάρρωση μπορούμε να κάνουμε σχέδια, αλλά δεν μπορούμε να ελέγξουμε τα αποτελέσματα. Δε θα μάθουμε αν αυτός ο γάμος, οι σπουδές ή η καινούργια δουλειά θα έχουν το επιθυμητό αποτέλεσμα, αν δεν κάνουμε την προσπάθεια. Σκεφτόμαστε καλά τι θέλουμε να κάνουμε, το συζητάμε με τον υποστηρικτή μας, προσευχόμαστε, παίρνουμε υπόψη μας όλες τις διαθέσιμες πληροφορίες και καταστρώνουμε τα πιο ρεαλιστικά σχέδια που μπορούμε. Για τα υπόλοιπα, εμπιστευόμαστε τη στοργική φροντίδα του Θεού της κατανόησής μας, γνωρίζοντας πως έχουμε δράσει υπεύθυνα.
