Όλοι είχαμε προσδοκίες για τη ζωή μας στην ανάρρωση. Κάποιοι νομίζαμε πως στην ανάρρωση θα βρίσκαμε δουλειά απ’ τη μια στιγμή στην άλλη ή θα γινόμασταν ικανοί να πραγματοποιήσουμε κάθε μας επιθυμία. Ίσως και να φανταστήκαμε πως θα ήμασταν απόλυτα χαλαροί στην επαφή μας με τους άλλους. Αν κάτσουμε να το σκεφτούμε λίγο, θα δούμε πως περιμέναμε η ανάρρωση να μας κάνει τέλειους. Δεν περιμέναμε ότι θα συνεχίζαμε να κάνουμε πολλά λάθη. Κάνουμε, όμως. Αυτό δεν έχει να κάνει με το ότι είμαστε ναρκομανείς∙ είμαστε απλά άνθρωποι.
Στους Ναρκομανείς Ανώνυμους προσπαθούμε για την ανάρρωση, και όχι για την τελειότητα. Η μόνη υπόσχεση που μας έχει δοθεί είναι η ελευθερία από τον ενεργό εθισμό. Η τελειότητα δεν είναι εφικτή για τους ανθρώπους∙ δεν είναι ρεαλιστικός στόχος. Αυτό που συνήθως αναζητούμε στην τελειότητα είναι η ελευθερία από τη δυσφορία που μας προκαλούν τα λάθη μας. Προκειμένου να απαλλαγούμε από αυτή τη δυσφορία, θυσιάζουμε την περιέργειά μας, την ευελιξία μας και τη δυνατότητά μας να εξελιχθούμε.
Έχουμε το εξής δίλημμα: Θέλουμε να ζήσουμε την υπόλοιπη ζωή μας σε ένα μικρόκοσμο που ξέρουμε, ασφαλείς αλλά στριμωγμένοι; Ή θέλουμε να τολμήσουμε μια βουτιά στο άγνωστο, να ρισκάρουμε και να γευτούμε όλα όσα η ζωή έχει να μας προσφέρει;
