Σας έχει τύχει ποτέ να σας πει κάποιος στο δρόμο «τι ωραία μέρα!» κι εσείς να γυρίσετε να του πείτε «καλά, μας δουλεύεις;». Σε μια τέτοια περίπτωση μπορεί να έχουμε παραμελήσει την καθημερινή συντήρηση της ανάρρωσής μας.
Στην ανάρρωση, μπορεί να βρεθούμε με πάρα πολλές υποθέσεις στα χέρια μας. Ίσως τρέχουμε και δε φτάνουμε με τις καινούργιες ευθύνες που μας δώσαν στη δουλειά. Ίσως να έχει περάσει καιρός από την τελευταία φορά που κάναμε συγκέντρωση. Ίσως δεν βρίσκουμε χρόνο για περισυλλογή, τρώμε άστατα και δεν ξεκουραζόμαστε αρκετά. Όποια και να είναι η αιτία, έχουμε χάσει τη γαλήνη μας.
Όταν συμβαίνει αυτό, επιβάλλεται να περάσουμε στη δράση. Δεν έχουμε τη πολυτέλεια να αφήσουμε μία «άσχημη μέρα», με άσχημη συμπεριφορά κι όλα τα σχετικά, να γίνει δυο μέρες, τέσσερις μέρες ή μια εβδομάδα. Η ανάρρωσή μας εξαρτάται από την καθημερινή μας επαφή με το πρόγραμμα. Ανεξάρτητα από το τι συμβαίνει, δεν έχουμε το περιθώριο να αμελήσουμε τις αρχές που μας έχουν σώσει τη ζωή.
Μπορούμε να ξαναβρούμε τη γαλήνη μας με πολλούς τρόπους. Μπορούμε να πάμε σε μια συγκέντρωση, να πάρουμε τηλέφωνο τον άνθρωπο που μας υποστηρίζει, να πάμε για καφέ με έναν άλλο ναρκομανή σε ανάρρωση ή να προσπαθήσουμε να μεταφέρουμε το μήνυμα σε κάποιον νεοφερμένο. Μπορούμε να προσευχηθούμε. Μπορούμε να κάτσουμε λίγο και να σκεφτούμε ποια από τα βασικά πράγματα δεν κάνουμε τώρα τελευταία. Όταν νιώθουμε ότι παίρνουμε την κάτω βόλτα, μπορούμε να εφαρμόσουμε απλές λύσεις για να αποφύγουμε τα χειρότερα.
