Από τότε που θυμόμαστε τον εαυτό μας, πολλοί από εμάς νιώθαμε ότι δεν ανήκουμε πουθενά. Άσχετα με το πόσο κόσμο είχαμε γύρω μας, πάντα νιώθαμε εκτός. Μας ήταν πολύ δύσκολο να νιώσουμε μέρος ενός συνόλου. Βαθιά μέσα μας πιστεύαμε ότι αν επιτρέπαμε στους άλλους να μας γνωρίσουν καλύτερα, θα μας απέρριπταν. Πιθανόν σε αυτό το εγωκεντρικό πλαίσιο να βρήκε πρόσφορο έδαφος και ο εθισμός μας.
Πολλοί από εμάς καλύπταμε τον πόνο της αποξένωσης περιφρονώντας τους πάντες και τα πάντα. Στην ουσία, ήταν σαν να λέγαμε: «Αφού δεν με χρειάζεστε εσείς, ούτε εγώ σας έχω ανάγκη. Έχω τα ναρκωτικά μου και τα βγάζω πέρα μόνος μου!» Όσο προόδευε ο εθισμός μας, τόσο μεγάλωναν τα τείχη που υψώναμε γύρω μας.
Τα τείχη αρχίζουν να μην έχουν λόγο ύπαρξης καθώς βρίσκουμε αποδοχή από άλλους ναρκομανείς σε ανάρρωση. Μέσω της αποδοχής των άλλων αρχίζουμε να μαθαίνουμε τη σημασία της αυτοαποδοχής. Και όταν αρχίζουμε να αποδεχόμαστε τον εαυτό μας, μπορούμε να επιτρέψουμε σε άλλους να συμμετέχουν στη ζωή μας, χωρίς το φόβο ότι θα μας απορρίψουν.
