Όταν αρνούμαστε να πάρουμε την ευθύνη της ζωής μας, χαραμίζουμε τις δυνατότητες που έχουμε. Χρειάζεται να θυμόμαστε ότι είμαστε ανίσχυροι απέναντι στον εθισμό μας και όχι όσον αφορά τις πράξεις μας.
Πολλοί από εμάς επικαλούμαστε την έννοια της ανισχυρότητας για να αποφύγουμε να πάρουμε αποφάσεις ή για να παραμένουμε αγκιστρωμένοι από πράγματα που δεν μας κάνουν πια. Δηλώνουμε ανίσχυροι για να δικαιολογούμε τις πράξεις μας. Έχουμε κατηγορήσει άλλους για τις συνθήκες της δικής μας ζωής, αντί να κάνουμε κάτι ουσιαστικό για να τις αλλάξουμε. Αν συνεχίσουμε να αποφεύγουμε τις ευθύνες μας δηλώνοντας ότι είμαστε ανίσχυροι, το μόνο που καταφέρνουμε είναι να οδηγούμαστε πάλι στην απόγνωση και τη μιζέρια που νιώθαμε και στη χρήση. Έτσι, έχουμε μεγάλες πιθανότητες να περάσουμε το υπόλοιπο της ανάρρωσης νιώθοντας θύματα.
Αντί να ζήσουμε τη ζωή ερήμην μας, μπορούμε να μάθουμε πώς να παίρνουμε υπεύθυνες αποφάσεις και να ρισκάρουμε. Κάνουμε λάθη αλλά σημασία έχει να μαθαίνουμε από αυτά. Όταν είμαστε σε επαφή με τον εαυτό μας και έχουμε την προθυμία να δεχτούμε την ευθύνη που μας αναλογεί, αποκτάμε την ελευθερία να αλλάζουμε, να κάνουμε επιλογές και να ωριμάζουμε.
