Οι τύψεις ήταν ένα από τα συναισθήματα για τα οποία πίναμε. Η ζωή μας στη χρήση ήταν τόσο ανεξέλεγκτη και άφησε τόσο πόνο και συντριβή, που δεν το χωρούσε ο νους μας. Συχνά οι τύψεις μας γίνονταν αβάσταχτες από την πεποίθηση ότι δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα για τη ζημιά που είχαμε προκαλέσει. Τίποτα απολύτως.
Οι τύψεις μας χάνουν μέρος από τη δύναμή τους όταν τις κοιτάμε κατά πρόσωπο. Ξεκινάμε το Όγδοο Βήμα γράφοντας μια λίστα με όλους τους ανθρώπους που έχουμε βλάψει. Παίρνουμε την ευθύνη που μας αναλογεί για το οδυνηρό παρελθόν.
Το Όγδοο Βήμα, ωστόσο, δεν μας ζητάει να διορθώσουμε όλα μας τα λάθη, παρά μόνο να γίνουμε πρόθυμοι να επανορθώσουμε σε όλους αυτούς τους ανθρώπους. Βρίσκοντας την προθυμία να αποκαταστήσουμε τη ζημιά που έχουμε προκαλέσει, συνειδητοποιούμε ότι είμαστε έτοιμοι να αλλάξουμε. Δεσμευόμαστε ξανά με τη θεραπευτική διαδικασία της ανάρρωσης.
Σήμερα οι τύψεις δεν είναι πια ένας ακόμα τρόπος για να βασανίζουμε τον εαυτό μας. Μπορούν να γίνουν ένα κομμάτι της διαδικασίας που ακολουθούμε για να συγχωρήσουμε τον εαυτό μας.
