Η ζωή μπορεί να κυλάει ωραία στην ανάρρωση. Μπορεί να έχουμε βρει το ταίρι μας, να έχουμε ξεκινήσει μια αξιόλογη καριέρα, να έχουμε δημιουργήσει οικογένεια. Ίσως οι σχέσεις με τα μέλη της οικογένειάς μας να έχουν βελτιωθεί σημαντικά. Τα πράγματα πηγαίνουν τόσο καλά, που σχεδόν δεν μας μένει χρόνος για συγκεντρώσεις. Ίσως η ένταξή μας στην κοινωνία να γίνεται με τόση επιτυχία, που ξεχνάμε ότι δεν αντιδρούμε πάντα στις διάφορες καταστάσεις όπως οι άλλοι άνθρωποι.
Ίσως πρέπει να αναρωτηθούμε αν έχουμε βάλει τις σωστές προτεραιότητες. Είναι ακόμα οι συγκεντρώσεις βασική μας προτεραιότητα; Συνεχίζουμε να έχουμε υποστηριζόμενους; Παίρνουμε τηλέφωνο τον άνθρωπο που μας υποστηρίζει; Ποιο Βήμα δουλεύουμε; Είμαστε ακόμα πρόθυμοι να κάνουμε Δωδέκατο Βήμα μια άβολη ώρα, αν μας ζητηθεί; Προσπαθούμε ακόμα να εφαρμόζουμε τις αρχές του προγράμματος σε όλες μας τις υποθέσεις; Αν κάποιο μέλος μας ζητήσει βοήθεια, είμαστε διαθέσιμοι; Θυμόμαστε από πού έχουμε έρθει, ή επειδή περνάμε καλά το έχουμε ξεχάσει;
Για να παραμείνουμε καθαροί, οφείλουμε να θυμόμαστε ότι αρκεί ένα πιώμα για να ξαναζωντανέψει το παρελθόν. Νιώθουμε ευγνώμονες για τις καλές μας στιγμές, αλλά δεν επιτρέπουμε να μας αποσπούν από τη διαδικασία της ανάρρωσης στο ΝΑ.
