Πριν έρθουμε στο ΝΑ, πολλοί από εμάς πιστεύαμε ότι ήμασταν γενναίοι, απλά και μόνο γιατί δεν είχαμε παραδεχθεί ποτέ ότι φοβόμασταν. Είχαμε ναρκώσει όλα μας τα συναισθήματα, ανάμεσα σ’ αυτά και το φόβο, σε τέτοιο σημείο που είχαμε πειστεί ότι ήμασταν σκληροί και θαρραλέοι τύποι, που δεν θα λύγιζαν κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες.
Όμως, το να αντλούμε το κουράγιο μας από τα ναρκωτικά, δεν έχει καμία σχέση με τον τρόπο που ζούμε σήμερα. Στην ανάρρωση, όντας καθαροί, είναι λογικό κάποιες φορές να νιώθουμε φόβο. Όταν συνειδητοποιήσουμε για πρώτη φορά ότι φοβόμαστε, μπορεί να σκεφτούμε ότι είμαστε δειλοί. Φοβόμαστε να σηκώσουμε το τηλέφωνο γιατί πιστεύουμε ότι δεν θα μας καταλάβουν. Φοβόμαστε να ζητήσουμε από κάποιον να μας υποστηρίξει, γιατί μπορεί και να μας πει όχι. Φοβόμαστε να ψάξουμε για δουλειά. Φοβόμαστε να είμαστε ειλικρινείς με τους φίλους μας. Όμως, όλοι αυτοί οι φόβοι είναι φυσιολογικοί, ίσως ακόμα και υγιείς. Αυτό που δεν είναι καθόλου υγιές είναι να αφήνουμε το φόβο να μας παραλύει.
Όταν επιτρέπουμε στο φόβο να σταματά την πρόοδό μας, αργά ή γρήγορα θα μας νικήσει. Πραγματικό κουράγιο δεν σημαίνει το να μη νιώθουμε φόβο, αλλά το να έχουμε την προθυμία να περάσουμε μέσα από αυτόν.
