Η σχέση υποστήριξης είναι κάτι καινούργιο για μας. Έχουμε ζήσει πολλά χρόνια χωρίς κατεύθυνση, κοιτάζοντας μόνο το συμφέρον μας, καχύποπτοι απέναντι σε όλους χωρίς να εμπιστευόμαστε κανέναν. Μαθαίνοντας να ζούμε καθαροί, καταλαβαίνουμε ότι έχουμε ανάγκη από βοήθεια. Δεν μπορούμε πια να τα καταφέρουμε μόνοι μας. Πρέπει να ρισκάρουμε και να εμπιστευτούμε έναν άλλο άνθρωπο. Συχνά, ο πρώτος άνθρωπος με τον οποίο παίρνουμε αυτό το ρίσκο είναι ο υποστηρικτής μας – κάποιος που σεβόμαστε, κάποιος με τον οποίο ταυτιζόμαστε και έχουμε λόγους να τον εμπιστευτούμε.
Καθώς ανοιγόμαστε στον υποστηρικτή μας, δημιουργείται μεταξύ μας ένα δέσιμο. Αποκαλύπτοντάς του τα μυστικά μας μαθαίνουμε να εμπιστευόμαστε την εχεμύθειά του. Καθώς μοιραζόμαστε τα θέματά μας μαθαίνουμε επίσης την αξία της δικής του εμπειρίας. Όταν πονάμε μας νιώθει και μας συμπαραστέκεται. Με τον καιρό γνωριζόμαστε καλύτερα και η σχέση αποκτάει σεβασμό και αγάπη. Όσο εμπιστευόμαστε τον υποστηρικτή μας, τόσο μαθαίνουμε να εμπιστευόμαστε τον εαυτό μας.
Αναπτύσσοντας την ικανότητα να εμπιστευόμαστε, απομακρυνόμαστε από μια ζωή γεμάτη φόβο, σύγχυση, καχυποψία και έλλειψη κατεύθυνσης. Στην αρχή το να εμπιστευτούμε έναν άλλο ναρκομανή είναι δύσκολο. Ωστόσο, αυτό δεν είναι διαφορετικό από την πνευματική αρχή της εμπιστοσύνης που χρειάζεται στη σχέση με μια Ανώτερη Δύναμη – ρίσκο ή όχι, η εμπειρία μάς δείχνει ότι είναι απαραίτητη. Όσο περισσότερο παίρνουμε το ρίσκο να εμπιστευτούμε τον υποστηρικτή μας, τόσο περισσότερο μπορούμε να εμπιστευτούμε την ίδια τη διαδικασία της ζωής.
