Ο εθισμός επηρέασε κάθε πτυχή της ζωής μας. Με τον ίδιο τρόπο που ψάχναμε να βρούμε εκείνο το ναρκωτικό που θα μας έκανε να την ακούσουμε, έτσι ακριβώς θέλαμε και οι άλλοι άνθρωποι να μας κάνουν να νιώθουμε καλά. Με τις παράλογες απαιτήσεις μας διώχναμε μακριά μας όσους είχαν κάτι αξιόλογο να μας δώσουν. Συχνά έμεναν κοντά μας μόνο οι άνθρωποι που ήταν τόσο ανασφαλείς, που δεν μπορούσαν να μας φέρουν αντιρρήσεις. Δεν μας κάνει λοιπόν εντύπωση που κατά τη διάρκεια της χρήσης ήμασταν ανίκανοι να δημιουργήσουμε και να διατηρήσουμε ουσιαστικές σχέσεις.
Σήμερα, στην ανάρρωση, έχουμε σταματήσει να πιστεύουμε ότι τα ναρκωτικά μπορούν να μας κάνουν καλά. Αν συνεχίζουμε να χρησιμοποιούμε ανθρώπους προσδοκώντας να νιώσουμε καλά, ίσως έχει έρθει η ώρα να δουλέψουμε το πρόγραμμα και στις σχέσεις μας. Ξεκινάμε παραδεχόμενοι ότι έχουμε πρόβλημα: δεν ξέρουμε πώς να δημιουργήσουμε και να διατηρήσουμε ουσιαστικές σχέσεις. Ψάχνουμε να βρούμε ποια μέλη είχαν ανάλογα θέματα και τι λειτούργησε γι’ αυτούς. Συζητάμε μαζί τους και ακούμε την εμπειρία τους. Εφαρμόζουμε το πρόγραμμα σε όλες μας τις υποθέσεις, αναζητώντας και για τις σχέσεις μας την ελευθερία που έχουμε βρει στην ανάρρωση.
