Φτάνοντας στο πρόγραμμα, οι περισσότεροι από εμάς κουβαλούσαμε κάποια σοβαρά θέματα για τα οποία είχαμε μετανιώσει. Δεν τελειώσαμε ποτέ το γυμνάσιο ή δεν καταφέραμε να σπουδάσουμε. Είχαμε καταστρέψει φιλίες και γάμους. Είχαμε χάσει δουλειές. Και ξέραμε καλά ότι τίποτε απ’ αυτά δεν μπορούσε να διορθωθεί. Μπορεί να πιστεύαμε ότι θα μετανιώναμε γι’ αυτά όλη μας τη ζωή κι ότι θα χρειαστεί να βρούμε έναν τρόπο να ζούμε με αυτό.
Συμβαίνει όμως το αντίθετο: ανακαλύπτουμε ότι το παρελθόν μας είναι ένας μικρός θησαυρός, από την πρώτη κιόλας φορά που λέμε την εμπειρία μας σε έναν νεοφερμένο που περνάει δύσκολα. Όταν ακούμε ένα μοίρασμα Πέμπτου Βήματος η εμπειρία μας, με ένα μοναδικό τρόπο, μπορεί να προσφέρει ανακούφιση και παρηγοριά. Κι εμείς αυτά κάναμε. Κι εμείς νιώθαμε ντροπή και τύψεις. Υποφέραμε με τρόπους που μόνο ένας ναρκομανής μπορεί να υποφέρει. Μπορούμε να ταυτιστούμε και μπορούν κι άλλοι να ταυτιστούν μαζί μας.
Το παρελθόν μας είναι πολύτιμο κι αποδεικνύεται ανεκτίμητο όταν το χρησιμοποιούμε για να βοηθήσουμε έναν ναρκομανή που ακόμα υποφέρει. Η Ανώτερή μας Δύναμη μπορεί να λειτουργήσει μέσα από μας όταν μοιραζόμαστε την εμπειρία μας. Η πιθανότητα να συμβεί αυτό αρκεί για να είμαστε εδώ και αποτελεί ταυτόχρονα τον υψηλότερο στόχο μας.
