Πολλοί από εμάς βλέπουμε ότι ο παλιός τρόπος σκέψης μας είχε ως επίκεντρο το φόβο. Φοβόμασταν ότι δεν θα καταφέρναμε να βρούμε ναρκωτικά ή ότι δεν θα μας έφτανε η ποσότητα. Φοβόμασταν μη μας πάρουν χαμπάρι, μη μας συλλάβουν και μην μπούμε φυλακή. Και μετά απ’ αυτά φοβόμασταν μήπως ξεμείνουμε από λεφτά, μη μείνουμε άστεγοι, την υπερβολική δόση και προβλήματα υγείας. Οι φόβοι αυτοί έλεγχαν τις πράξεις μας.
Για πολλούς από εμάς τον πρώτο καιρό της ανάρρωσης, τα πράγματα δεν ήταν πολύ διαφορετικά. Και τότε ο φόβος κυριαρχούσε στις σκέψεις μας. Αναρωτιόμασταν: «Μήπως δεν αντέξω τον πόνο αν μείνω καθαρός; Κι αν δεν τα καταφέρω; Κι αν οι άνθρωποι στο ΝΑ δεν μ’ αποδεχτούν; Θα δουλέψει το ΝΑ για μένα;» Ο φόβος πίσω απ’ αυτές τις σκέψεις μπορεί ακόμα να καθορίζει τη συμπεριφορά μας, εμποδίζοντάς μας να παίρνουμε τα ρίσκα που χρειάζεται για να μείνουμε καθαροί και να ωριμάσουμε. Μπορεί να μας είναι πιο εύκολο να παραιτηθούμε εκ των προτέρων, πιστεύοντας ότι σίγουρα θα αποτύχουμε, απ’ το να ρισκάρουμε με τις όποιες ελπίδες έχουμε να τα καταφέρουμε. Αλλά αυτός ο τρόπος σκέψης μάς οδηγεί στην υποτροπή.
Για να μείνουμε καθαροί πρέπει να βρούμε την προθυμία να αλλάξουμε τον τρόπο που έχουμε μάθει να σκεφτόμαστε. Αυτό που έχει δουλέψει για άλλους ναρκομανείς μπορεί να δουλέψει και για μας, αρκεί να είμαστε πρόθυμοι να προσπαθήσουμε. Πρέπει να αφήσουμε πίσω μας τις διαρκείς αμφιβολίες και την περιφρόνηση των πάντων και να αρχίσουμε να κάνουμε ελπιδοφόρες σκέψεις. Με το που το κάνουμε, θα δούμε ότι άξιζε να ρισκάρουμε.
