Όσο μένουμε καθαροί, βιώνουμε συναισθήματα ευγνωμοσύνης για την ανάρρωσή μας. Η ευγνωμοσύνη μας δεν αφορά μόνο συγκεκριμένα δώρα, όπως οι καινούργιες φιλίες που κάνουμε ή ότι είμαστε πια σε θέση να εργαστούμε. Συνήθως η ευγνωμοσύνη μας απορρέει από ένα αίσθημα χαράς που νιώθουμε στη ζωή μας. Αυτά τα συναισθήματα γίνονται πιο έντονα από τη βεβαιότητά μας για το πώς θα είχαμε καταλήξει αν δεν είχαμε βιώσει το θαύμα που έφεραν στη ζωή μας οι Ναρκομανείς Ανώνυμοι.
Αυτά τα συναισθήματα είναι τόσο πρωτόγνωρα και πέρα από κάθε σύγκριση, που μερικές φορές δεν βρίσκουμε τα κατάλληλα λόγια να τα περιγράψουμε. Υπάρχουν φορές που όταν μοιραζόμαστε σε μια συγκέντρωση δακρύζουμε από χαρά, και δυσκολευόμαστε να βρούμε λέξεις για να εκφράσουμε αυτό που νιώθουμε. Θέλουμε όσο τίποτε άλλο να δείξουμε στους νεοφερμένους την ευγνωμοσύνη που νιώθουμε, αλλά φαίνεται ότι τα λόγια δεν επαρκούν για να εκφράσουν το συναίσθημά μας.
Όταν μοιραζόμαστε με δάκρυα στα μάτια, όταν δεν μπορούμε να μιλήσουμε από τη συγκίνηση, τότε είναι που πραγματικά εκφράζουμε την ευγνωμοσύνη μας. Μέσα από την καρδιά μας μοιραζόμαστε την ευγνωμοσύνη μας· με την καρδιά τους ακούν και οι άλλοι και καταλαβαίνουν. Τα λόγια μπορεί να υστερούν, αλλά η ευγνωμοσύνη μας μιλάει από μόνη της.
