Όταν πια φτάσαμε στο τέλος της διαδρομής, πολλοί από εμάς είχαμε χάσει κάθε ελπίδα ότι θα μπορούσαμε να ζήσουμε χωρίς ναρκωτικά. Ήμασταν βέβαιοι ότι ήταν γραφτό να πεθάνουμε από την αρρώστια μας. Δεν πιστεύαμε στα μάτια μας, λοιπόν, όταν μπήκαμε στην πρώτη μας συγκέντρωση και βρεθήκαμε σε ένα δωμάτιο γεμάτο ναρκομανείς που έμεναν καθαροί! Ένας καθαρός ναρκομανής είναι πράγματι ένα όραμα ελπίδας.
Σήμερα, δίνουμε κι εμείς αυτή την ελπίδα σε άλλους. Οι νεοφερμένοι βλέπουν φως στα πρόσωπά μας, παρατηρούν τη στάση μας, ακούνε τα μοιράσματά μας και συχνά θέλουν κι αυτοί αυτό που έχουμε. Πιστεύουν σε μας μέχρι να αρχίσουν να πιστεύουν στον εαυτό τους.
Οι νεοφερμένοι μάς ακούνε να μοιραζόμαστε ένα μήνυμα ελπίδας. Έχουν την τάση να μας εξιδανικεύουν. Δεν είναι πάντα σε θέση να αναγνωρίσουν το πόσο βασανιζόμαστε με κάποιο ελάττωμα του χαρακτήρα μας ή το πόσο δύσκολο μας είναι να έχουμε συνειδητή επαφή με την Ανώτερή μας Δύναμη. Τους παίρνει καιρό να συνειδητοποιήσουν ότι εμείς, τα «παλιά μέλη», που είμαστε τρία, έξι ή δέκα χρόνια καθαροί, συχνά βάζουμε τις προσωπικότητες πάνω από τις αρχές ή υποφέρουμε από κάποια άλλα ελαττώματα που δεν μπορούν να διακρίνουν.
Όντως, μερικές φορές οι νεοφερμένοι νομίζουν ότι είμαστε υπεράνθρωποι. Είναι καλό, όμως, να παραδεχόμαστε στους νεοφερμένους τις δοκιμασίες που αντιμετωπίζουμε στην ανάρρωση, επειδή, εν καιρώ, θα περάσουν κι αυτοί παρόμοιες δυσκολίες. Κι όταν έρθει εκείνη η ώρα, θα θυμηθούν ότι και άλλοι αντιμετώπισαν παρόμοια θέματα και έμειναν καθαροί.
