Οι περισσότεροι από εμάς –από τον πρώτο κιόλας καιρό που είμαστε στην ανάρρωση– έχουμε ακούσει σίγουρα κάποιο μέλος να παραπονιέται ότι δουλεύει υπερβολικά, ότι δεν έχει χρόνο για συγκεντρώσεις, για δουλειά με τον υποστηρικτή του ή για άλλες δραστηριότητες. Στην πραγματικότητα, ίσως να είμαστε εμείς αυτό το μέλος. Οι μέρες μας φαίνονται τόσο γεμάτες: δουλειά, οικογένεια και φίλοι, συγκεντρώσεις, δραστηριότητες, υποστηρικτής, Βήματα. Το παράπονο του μέλους είναι: «Δε φτάνουν οι ώρες της ημέρας για να ανταπεξέλθω στις υποχρεώσεις μου και να είμαι εντάξει απέναντι σε όλους».
Κατά τη διάρκεια ενός τέτοιου μοιράσματος, συχνά θα ακούσουμε κάποια μέλη να γελάνε διακριτικά, κατά πάσα πιθανότητα αυτούς που είχαν σκοπό να κάνουν παρόμοια παράπονα. Το γέλιο αυτό έχει να κάνει με τη συνειδητοποίηση ότι στην ουσία παραπονιόμαστε για το γεγονός ότι σήμερα μάς έχει δοθεί το δώρο της ζωής. Δεν πάει και πολύς καιρός που οι περισσότεροι από εμάς δεν είχαμε την πολυτέλεια τέτοιων «προβλημάτων». Δίναμε ό,τι είχαμε και δεν είχαμε για να συντηρήσουμε τον εθισμό μας. Σήμερα ζούμε στην πραγματικότητα και έχουμε όλα τα συναισθήματα και τα προβλήματα που τη συνοδεύουν.
