Η παράδοση μπορεί να είναι ο θεμέλιος λίθος της ανάρρωσης, αλλά κατά καιρούς αντιστεκόμαστε σε αυτήν. Αφού έχουμε μείνει καθαροί για κάποιο διάστημα, οι περισσότεροι από εμάς κοιτώντας πίσω αναρωτιόμαστε τι στην ευχή είχαμε πάθει και δεν παραδεχόμασταν με τίποτα την ανισχυρότητά μας, από τη στιγμή που η παράδοση ήταν αυτή που μας έσωσε τη ζωή.
Όσο προχωράμε στην ανάρρωση, θα βρεθούμε πάλι μπροστά σε καταστάσεις όπου το ζητούμενο θα είναι η παράδοση. Έχουμε την επιλογή ή να έρθουμε σε σύγκρουση με όποιον και ό,τι συναντάμε, ή να επαναφέρουμε στη μνήμη μας τα οφέλη της αρχικής μας παράδοσης και να σταματήσουμε να πολεμάμε.
Ο περισσότερος πόνος που βιώνουμε έρχεται όταν παλεύουμε με τα πράγματα και όχι όταν παραδινόμαστε. Στην πραγματικότητα, όταν παραδινόμαστε ο πόνος σταματά και η ελπίδα παίρνει τη θέση του. Σαν αποτέλεσμα, αρχίζουμε να πιστεύουμε ότι όλα θα πάνε καλά και, αφού περάσει κάποιος καιρός, συνειδητοποιούμε ότι η ζωή μας είναι πολύ καλύτερη. Νιώθουμε όπως ακριβώς νιώσαμε όταν σταματήσαμε πια να έχουμε την ψευδαίσθηση ότι μπορούσαμε να ελέγξουμε τη χρήση – ανακουφισμένοι, ελεύθεροι και γεμάτοι ελπίδα.
