Μερικοί από εμάς ήρθαμε στους Ναρκομανείς Ανώνυμους εντελώς κατεστραμμένοι από την αρρώστια μας. Η χρήση μάς πήρε ό,τι είχαμε και δεν είχαμε. Αφού μείναμε καθαροί, ξοδέψαμε όλη μας την ενέργεια να επανακτήσουμε τα υλικά μας αγαθά, αλλά το μόνο που καταφέραμε ήταν να νιώσουμε ακόμα πιο ανικανοποίητοι.
Άλλα μέλη έχουν προσπαθήσει να απαλύνουν το συναισθηματικό τους πόνο μέσα από υλικά αγαθά. Μας απέρριψε το πρόσωπο που μας ενδιέφερε; Ώρα για ψώνια. Πέθανε το σκυλί μας; Πάμε στα μαγαζιά. Το πρόβλημα είναι ότι η συναισθηματική πληρότητα δεν αγοράζεται.
Τα υλικά αγαθά δεν είναι απαραίτητα κάτι κακό. Μπορούν να κάνουν τη ζωή πιο άνετη ή και πιο πολυτελή, αλλά δεν μπορούν να φτιάξουν το μέσα μας. Άρα, τι μπορεί να μας δώσει αληθινή χαρά; Ξέρουμε ότι η απάντηση βρίσκεται μέσα μας.
Πότε έχουμε νιώσει χαρά; Όταν προσφερθήκαμε να υπηρετήσουμε άλλους, χωρίς να περιμένουμε ανταμοιβή. Έχουμε νιώσει ζεστασιά εκεί που βρήκαμε συντροφικότητα – όχι μόνο στο ΝΑ, αλλά και στην οικογένειά μας, στις σχέσεις μας και στους κύκλους που συναναστρεφόμαστε, και έχουμε βρει την πιο σταθερή πηγή ικανοποίησης στη συνειδητή επαφή με τον Θεό της κατανόησής μας. Η γαλήνη, η αίσθηση κατεύθυνσης στη ζωή μας και η συναισθηματική ασφάλεια δεν πηγάζουν από τα υλικά – είναι μια εσωτερική διαδικασία.
