Σας έχει συμβεί ποτέ να κάνετε γενέθλια ανάρρωσης και να νιώθετε ότι θα έπρεπε να έχετε προχωρήσει πολύ περισσότερο στην ανάρρωσή σας; Μπορεί να έχετε ακούσει νεοφερμένους, μέλη με πολύ λιγότερο χρόνο καθαρότητας από εσάς, να μοιράζονται στις συγκεντρώσεις και σκεφτήκατε: «Εγώ ίσα που καταλαβαίνω για τι πράγμα μιλάνε!»
Είναι παράλογο να περιμένουμε ότι μπαίνοντας στην ανάρρωση θα νιώσουμε αμέσως υπέροχα και ότι εύκολα από εδώ και πέρα θα διαχειριζόμαστε τα πάνω-κάτω της ζωής. Έχουμε την προσδοκία το σώμα μας να επανέλθει από μόνο του, ο τρόπος σκέψης μας να είναι λογικός, και να αποκτήσουμε έναν τρόπο ζωής βαθιά πνευματικό μέσα σε μια νύχτα. Ξεχνάμε ότι επί σειρά ετών κακοποιούσαμε το σώμα μας, ναρκώναμε το μυαλό μας και δυσκολευόμασταν να αντιληφθούμε την ύπαρξη μιας Ανώτερης Δύναμης. Δεν μπορούμε να διορθώσουμε όλη αυτή τη ζημιά σε μια μέρα. Μπορούμε, όμως, να βάλουμε σε εφαρμογή ακόμα ένα Βήμα, να πάμε σε μια ακόμα συγκέντρωση, να βοηθήσουμε έναν ακόμα νεοφερμένο. Λίγο-λίγο, γιατρεύουμε τις πληγές μας και αναρρώνουμε – με τον καιρό, όχι σε μια νύχτα.
